“โอ้โห! คุ้มค่าที่ตามมาตั้งไกล” เสียงหื่น ๆ ของหนึ่งในกลุ่มชายฉกรรจ์ดังขึ้น“ผอมไปหน่อย แต่ก็ใช้ได้” อีกคนเสริม“พี่ใหญ่ นี่ถือว่าสวยมากแล้วนะแถวนี้” คนที่สามเสริมทัพพวกมันหอบหายใจพลางกวาดสายตาสำรวจอันจิ่วเม่ยอย่างไม่ปิดบัง เด็กสาวถอยกรูด ดวงตาแข็งกร้าวฉายแววระวังภัย แม้จะไม่มีเวลาคร ่าครวญถึงโชคชะตา แต่สมองของเธอกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็วว่าจะรับมือกับสถานการณ์นี้อย่างไร“น้องสาว อยากสนุกกับพวกพี่ไหม? รับรองว่าน้องสาวจะชอบ”ลั่วเฟิงแสยะยิ้มก้าวเข้าหา หมายจะลวนลามอันจิ่วเม่ยแสร้งควานหาของในตะกร้า แต่แท้จริงแล้วเธอกำลังดึงท่อนเหล็กที่ซ่อนไว้ในมิติออกมาเตรียมพร้อมเมื่อเห็นมือสกปรกของลั่วเฟิ่งยื่นเข้ามา อันจิ่วเม่ยเตรียมฟาดเต็มแรง แต่ทันใดนั้นเขากลับสะดุดล้มหน้าคะมำไปเองลูกน้องรีบเข้าไปช่วยพยุง อันจิ่วเม่ยฉวยโอกาสขึ้นจักรยานจะหนี แต่ถูกชายคนหนึ่งคว้าเบาะไว้ได้“จะหนีเหรอ? ไม่มีทาง! พี่ลั่ว ผมจับมันไว้แล้ว!”
อันจิ่วเม่ยไม่รอช้า ฟาดท่อนเหล็กใส่ชายคนนั้นอย่างไม่ยั้ง แต่ก็ยังออมแรงไว้ไม่อยากให้ถึงตาย ฝ่ายนั้นตั้งสติได้ก็เตรียมจะตอบโต้อันจิ่วเม่ยเตรียมรับมือเต็มที่ แต่ทันใดนั้นเงาร่างคุ้นตาก็พุ่งเข้ามารับฝ่ามือแทน ก่อนจะจัดการพวกมันราบคาบในพริบตา จนวิ่งหนีกระเจิงไปคนละทิศละทางดวงอาทิตย์กำลังลาลับขอบฟ้า แสงสุดท้ายทอประกายสีส้มอำพันไปทั่วท้องถนนอันจิ่วเม่ยเห็นร่างที่คุ้นเคยก็ดีใจจนแทบลืมหายใจ รีบจ
