อดจักรยานแล้ววิ่งเข้าไปหา “หลี่เจียเฟิ่ง! คุณมาได้ยังไง!?”“เป็นอะไรหรือเปล่า?” หลี่เจียเฟิ่งเอ่ยถามพลางกวาดตามองร่างบางตรงหน้า สังเกตเห็นเพียงเม็ดเหงื่อผุดซึมที่หน้าผากและเส้นผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อย ก็วางใจลงทันที“ฉันไม่เป็นไร” อันจิ่วเม่ยพยักหน้า “แล้วคุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ?”“เห็นเธอยังไม่กลับ คุณย่าเป็นห่วง ฉันเลยออกมาตาม” หลี่เจียเฟิ่งตอบเสียงอ่อนอันจิ่วเม่ยรู้สึกผิดที่มัวแต่สนุกในตลาดมืดจนเสียเวลา แถมยังเกิดเรื่องขึ้นอีก
“ฉันแวะหาเพื่อนเลยกลับช้า ขอโทษที่ทำให้พวกคุณเป็นห่วงนะคะ” เธอกล่าวอย่างสำนึกผิด พร้อมขอบคุณโชคชะตาที่ส่งหลี่เจียเฟิ่งมาช่วยไว้ทันเวลาหลี่เจียเฟิ่งแย่งตะกร้าที่อันจิ่วเม่ยสะพาย มาถือไว้เองอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะพูดด้วยน ้าเสียงมั่นใจ“กลับบ้านกันก่อนเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะไปบอกต้าหวังให้เขาคอยเฝ้าระวังพวกนักเลงหัวไม้พวกนั้น รับรองว่าจะไม่มีใครกล้ามาแตะต้องเธออีก”“ขอบคุณค่ะ” อันจิ่วเม่ยพยักหน้ารับ ใบหน้าเปื้อนยิ้มน้อย ๆหลี่เจียเฟิ่งไม่พูดอะไร เพียงแต่เดินไปที่จักรยานแล้วขึ้นคร่อมพร้อมกับผายมือให้อันจิ่วเม่ยซ้อนท้าย ทั้งสองคนขี่จักรยานฝ่าสายลมกลับบ้านด้วยกัน บรรยากาศรอบข้างดูอบอุ่นขึ้นมาทันทีคุณย่าอันรออยู่หน้าบ้านด้วยรอยยิ้ม ดวงตาเป็นประกายเมื่อเห็นหลานสาว แต่ก็ไม่กล้าเข้าใกล้ กลัวว่าอันจิ่วเม่ยจะยังโกรธอยู่ ได้แต่ยืนพิงไม้เท้าส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้แต่อันจิ่วเม่ยกลับไม่ได
