้คิดมาก เธอก้าวเข้าไปคล้องแขนคุณย่าอย่างออดอ้อน “หนูกลับมาแล้วค่ะคุณย่า ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะคะ”
ความรักที่คุณย่ามีให้เธอมันจริงใจเสมอมา การอยู่ร่วมบ้านเดียวกันทำให้อันจิ่วเม่ยไม่อาจเมินเฉยได้ดั่งที่ตั้งใจ ทุกคนต่างมีความลับ เธออาจไม่เข้าใจแต่ก็เคารพในความเป็นส่วนตัวอย่างไรก็ตาม เธอตั้งใจว่าจะสร้างบ้านใหม่และย้ายออกไปในเร็ววันขอแค่ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับซื่อหงก็พอคุณย่าโล่งใจที่เห็นอันจิ่วเม่ยไม่ถือสา ความรู้สึกตื้นตันทำให้แสบจมูก แต่ก็พยายามกลั้นน ้าตาไว้“กลับมาก็ดีแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ ย่าหิวจะแย่แล้ว” คุณย่าจูงมือหลานสาวเข้าครัวทันใดนั้นภาพเบื้องหน้าก็ทำให้พวกถึงกับตะลึง ซื่อหงกำลังแอบกินอาหารที่เพิ่งทำเสร็จอย่างเอร็ดอร่อย พอเห็นคนเข้ามาเธอก็รีบแลบลิ้นเลียริมฝีปากอันจิ่วเม่ยถึงกับสงสัยว่าน ้าลายของซื่อหงจะหยดลงไปในชามหรือเปล่ายามค ่าคืน อันจิ่วเม่ยนั่งนับปลาน้อยสีทองบนเตียงอย่างเพลิดเพลิน ก่อนจะหันไปเห็นหลี่เจียเฟิ่งกำลังปูที่นอนบนพื้นอันจิ่วเม่ยเอ่ยขึ้นด้วยน ้าเสียงตื่นเต้น “พรุ่งนี้ฉันจะตามคุณเข้าเมืองไปด้วยนะ! ฉันสงสัยว่าเรื่องวันนี้อาจเกี่ยวกับอันตงหยาง เขา
สนิทกับพวกนั้น ฉันเคยทำให้เขาโกรธด้วย เขาอาจจะวางแผนแก้แค้น”สมองของอันจิ่วเม่ยทำงานอย่างรวดเร็ว เธอนึกขึ้นได้ว่าคนสนิทของอันตงหยางชื่อลั่วเฟิง! แล้ววันนี้พวกนั้นก็เรียกหัวหน้าว่าพี่ลั่ว!มันช่างบังเอิญเกินไปแล้ว!ไม่ว่าจะบัง
