ความจริงแล้วลู่เหอไม่ได้ไปไหนไกล เขาแอบซ่อนตัวอยู่ที่มุมถนนใกล้ ๆ เขาอยากรู้ว่าอันจิ่วเม่ยจะพูดอะไร แต่ไม่คิดว่าพวกนั้นจะมาเร็วขนาดนี้ลู่เหอเห็นดังนั้นก็รู้สึกซาบซึ้งในน ้าใจของอันจิ่วเม่ย ก่อนจะรีบหมุนตัวจากไปทันทีที่นี่ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว ดูเหมือนว่าเขาต้องหาที่ใหม่ขายเมล็ดแตงโมแล้วล่ะลู่เหอเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีกำลังไปสู้กับคนพวกนั้นหรอก แต่ถ้าสู้ไม่ได้ ก็หนีเอาตัวรอดไว้ก่อนดีกว่า!อันจิ่วเม่ยถอนหายใจโล่งอก เมื่อเห็นว่าลู่เหอ ไม่มีอะไรผิดปกติเธอจึงเดินสำรวจตลาดมืดอย่างสบายใจ จดจำทุกอย่างไว้ในหัวราวกับเป็นสายลับ ก่อนจะเล็ดลอดออกไปอย่างเงียบกริบทันใดนั้นอันจิ่วเม่ยก็นึกขึ้นได้ว่า ลูกอมผลไม้ตักไม่อั้นที่เคยซื้อมากับหลี่เจียเฟิ่งใกล้จะหมดแล้ว เธอก็รีบตรงดิ่งไปร้านสหกรณ์ทันทีเพราะลูกอมนี่แหละคือกุญแจสำคัญในการเข้าสังคม ขาดไม่ได้จริง ๆหลังจากกวาดลูกอมเข้ากระเป๋าเรียบร้อย อันจิ่วเม่ยก็เตรียมจะทำการลับ ๆ ด้วยการเอาจักรยานออกจากมิติพิเศษ
แต่ทันใดนั้น… อันจิ่วเม่ยก็สบตากับลู่เหอ ที่กำลังโบกมือเรียกอย่างกระตือรือร้น!อันจิ่วเม่ยมองซ้ายมองขวาให้แน่ใจแล้วว่าลู่เหอน่าจะเรียกเธอจริง ๆ จึงเดินเข้าไปหาด้วยความสงสัย“สหาย มีอะไรหรือเปล่าคะ?” อันจิ่วเม่ยเอ่ยถามชายหนุ่มลู่เหอยิ้มเขินอาย ก่อนจะพูดด้วยน ้าเสียงตื่นเต้น“สหายครับ! ผมต้องขอบคุณคุณมาก ๆ สำหรับวันนี้ ผมรีบวิ่งกลับบ้านไปเอาเมล็ดแตงโมมาเพิ่ม
