ขอมอบให้สหายทั้งหมดเลยนะครับ เป็นของขวัญขอบคุณที่ช่วยชีวิตผมไว้ หวังว่าสหายจะไม่รังเกียจนะ”อันจิ่วเม่ยเห็นรอยยิ้มจริงใจบนใบหน้าของเขา ก็รู้ทันทีว่าชายหนุ่มนี่คงแอบดูอยู่และเห็นว่าคนพวกนั้นไปตามล่าเขาจริง ๆ ถึงได้มารออยู่ตรงนี้เพื่อขอบคุณแบบจัดเต็มอันจิ่วเม่ยไม่ได้เกรงใจ รับมาบางส่วนแล้วพูดติดตลก“โอ้โห สหาย มากเกินไปแล้ว ฉันรับไว้ไม่ไหวหรอก เดี๋ยวท้องระเบิดตาย ที่เหลือคุณเก็บไว้ขายเถอะ ฉันแค่ส่งข่าวให้เท่านั้น ไม่ได้หวังอะไรตอบแทนเลย”“แต่นี่ สหายคงถูกจับตามองแล้วนะ ต่อไปคงต้องย้ายที่ขายแล้วไม่งั้นถ้าโดนจับขึ้นมาจริง ๆ สหายคงแย่แน่ ๆ”
อันจิ่วเม่ยอยากจะเป็นเพื่อนกับเขา จึงพยายามหาเรื่องคุยเพื่อสร้างความคุ้นเคย ก่อนที่จะพูดถึงเรื่องความร่วมมือทางธุรกิจสุดที่เธอวางแผนไว้ลู่เหอพูดอย่างกังวล ใบหน้าเคร่งเครียด “สหายพูดถูก ผมจะระวังตัวให้มาก ๆ ขอบคุณสหาย มากนะครับที่เตือน”ในใจเขาคิดว่า ถ้าไปตลาดมืดไม่ได้ ก็คงต้องแอบไปขายตามย่านที่อยู่อาศัยแทน แต่แบบนั้นเสี่ยงมาก ถ้าถูกจับได้ผลที่ตามมาก็ร้ายแรงยิ่งกว่าโดนจับได้ว่าแอบกินขนมในห้องเรียนแต่เรื่องนี้ยังไม่จำเป็นต้องบอกหญิงสาวที่เพิ่งรู้จักกัน เขาตั้งใจว่าจะกลับไปคิดให้ดีอีกทีอันจิ่วเม่ยเอ่ยขึ้นด้วยน ้าเสียงห่วงใย “สมัยนี้คนส่วนใหญ่ปากจืดกันทั้งนั้น เหมือนกินข้าวต้มทุกมื้อเลย คุณลองไปขายแถว ๆ โรงงานหรือไซต์ก่อสร้างดูสิ รับรองว่าขายดีไม่แพ้ที่เดิม
