หรืออาจจะดีกว่าด้วยซ ้า”คนทำงานหนักมักไม่ปากไม่มีเสียงที่สุด ถ้ามีเมล็ดแตงโมรสเด็ดมาแก้เหงาปาก คงจะดีไม่น้อย ราวกับได้กินอาหารในภัตตาคารหรูเลยทีเดียว!ดวงตาของลู่เหอเป็นประกายวาววับ เขาแค่ตั้งใจจะออกมาขายเล่นในหมู่บ้านเท่านั้น แต่คำพูดของอันจิ่วเม่ย ทำให้เขาเห็นช่องทางทำมาหากินใหม่ ๆ ขึ้นมาทันที
“เข้าใจละ! ขอบใจมากนะ” ลู่เหอยิ้มกว้าง “อยากกินเมล็ดแตงโมเมื่อไหร่ก็มาเอาฟรี ๆ ได้เลย! ”“โอ้โห! งั้นฉันไม่เกรงใจล่ะนะ” อันจิ่วเม่ยหัวเราะร่าทั้งสองคุยกันอีกสองสามคำก่อนแยกย้าย ใครเห็นก็คงคิดว่าแค่เพื่อนบ้านทักทายกันธรรมดาอันจิ่วเม่ยรอให้ลู่เหอ เดินลับตาไปก่อนจึงรีบแอบเข้าตรอกเล็ก ๆแล้วดึงจักรยานออกมาจากมิติพิเศษ ก่อนจะรีบปั่นกลับบ้านสุดฝีเท้าเพราะกลัวจะไม่ทันมื้อเย็นอันตงหยางที่เพิ่งออกมาปลดทุกข์ ไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพ อันจิ่วเม่ย แบกตะกร้าของดี ๆ ปั่นจักรยานผ่านหน้าไปทั้ง ๆ ที่เขาตั้งใจจะรอให้เงินที่แม่ให้มาหมดก่อนค่อยไปรีดไถเธอ แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะเข้าข้างเขาเสียแล้ว!ความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นในหัวอันตงหยางทันที! พรุ่งนี้ไม่เหมือนวันนี้ เมื่ออันจิ่วเม่ยออกมาเดินถนน แน่นอนว่าต้องพกเงินติดตัวไม่น้อยยิ่งไปกว่านั้น ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่จักรยานคันใหม่เอี่ยมก็มีค่าไม่ใช่น้อย ถ้าเอาไปขายคงได้เงินก้อนโต จากนั้นก็สามารถไปสนุกกับพวกพ้องได้อีก!ก่อนหน้านี้อันตงหยางเคยโดนอันจิ่วเม่ย ตีมาแล้ว รอบนี้เขาจ
