ขณะที่ชาวบ้านกำลังมุงดูเหตุการณ์ที่ลานนวดข้าวอยู่นั้น หลี่เจียเฟิ่งก็กำลังทุ่มเททำงานสร้างบ้านใหม่อย่างขะมักเขม้น เขารีบเคลียร์พื้นที่และถางหญ้าโดยไม่หยุดพัก ราวกับมดงานตัวน้อยที่ทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยลานนวดข้าวคลาคล ่าไปด้วยผู้คนมากมาย ราวกับกำลังมีงานเทศกาล เนื่องจากยังไม่ถึงเวลาเริ่มงานในไร่นา ชาวบ้านจึงมีเวลาว่างมากมาย ต่างก็มารวมตัวกันเพื่อรอฟังประกาศสำคัญจากผู้นำหมู่บ้านเหวินฟู่ยืนอยู่บนยกพื้นสูง ท่ามกลางฝูงชนที่ส่งเสียงดังเซ็งแซ่เขาตะโกนเสียงดังเพื่อกลบเสียงพูดคุย“เงียบก่อน! ฟังให้ดี ๆ นะทุกคน! ซูลี่ คนที่เคยจดบันทึกคะแนนแรงงานของหมู่บ้านเรา ได้แต่งงานแล้วก็ย้ายเข้าเมืองไปอยู่กินกับสามีเรียบร้อยแล้ว ดังนั้น เราจึงจำเป็นต้องหาคนใหม่มาทำหน้าที่แทน!”สิ้นเสียงประกาศ เสียงฮือฮาของชาวบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง เหวินฟู่จึงต้องตะโกนเสียงดังกว่าเดิม“ใครก็ได้ที่สนใจ ทั้งคนในหมู่บ้านของเราและเด็กๆ ที่มาจากในเมือง แต่มีข้อแม้ว่าต้องอ่านออกเขียนได้นะ ยิ่งเรียนจบสูงๆ ยิ่งดี!”
“แล้วถ้ามีคนสอบได้คะแนนเท่ากันล่ะ?” เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้นจากในฝูงชนผู้นำหมู่บ้านยิ้มกริ่ม “ง่ายมาก! ก็ให้ทุกคนในหมู่บ้านโหวตเลือกคนที่ตัวเองชอบที่สุดยังไงล่ะ! มีใครมีคำถามอะไรอีกไหม?”“ไม่มี!” เสียงตอบรับดังกึกก้องพร้อมเพรียงกัน โดยเฉพาะจากกลุ่มชาวบ้านที่มีลูกหลานเรียนหนังสือ และเด็ก ๆ ที่เดินทางมาจากในเมือง ต่าง
