อันจิ่วเม่ยล้างหน้าล้างตาเสร็จก็รีบจัดเตรียมขนมให้สามีถือไปทั้งคู่เดินเคียงข้างกันออกจากบ้านราวกับนกคู่รักทว่าเบื้องหลังความหวานชื่นนั้น กลับมีเงาดำคู่นึงแอบซุ่มมองพวกเขาจากมุมมืดซื่อหงและอันตงหยางค่อย ๆ โผล่หัวออกมาจากที่ซ่อน ใบหน้าของอันตงหยางบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ“แม่! จะให้พวกมันอยู่บ้านเราจริง ๆ เหรอ? แบบนี้ชีวิตของพวกเราจะสงบสุขได้ยังไง!” อันตงหยางบ่น เขาคาดหวังมาตลอดว่าอันจิ่วเม่ยจะถูกรังแกตายที่บ้านสามี แต่ใครจะคิดว่าพวกเขาจะกลับมาอยู่ที่บ้านหลังนี้แทนซะงั้นซื่อหงถอนหายใจ “แกคิดว่าฉันอยากงั้นเหรอ? แต่นังตัวดีนั่นมันกุมความลับแกไว้ไม่ใช่หรือไง อีกอย่างแกไม่เห็นหรอว่าคนที่มารับมันเขาทำงานในสถานีตำรวจ แกกล้าไปยุ่งกับเขาไหมล่ะ?”ทั้งสองได้แต่ทำหน้าสิ้นหวัง รู้ดีว่าชีวิตต่อจากนี้คงอึดอัดไม่น้อยเมื่อต้องอยู่ร่วมชายคาเดียวกับคนที่พวกเขาเกลียดชังอันตงหยางกำหมัดแน่น ส่ายศีรษะอย่างหัวเสีย หลี่เจียเฟิ่งไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมารังแกง่าย ๆ นั่นเป็นเหตุผลที่วันนี้เขาต้องหลบซ่อนตัวอยู่ในบ้าน ราวกับหนูติดจั่น
ความโกรธแค้นที่อัดอั้นมานานพุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง อันตงหยางหันไปตวาดใส่ผู้เป็นแม่เสียงดัง“ทั้งหมดนี้มันเป็นความผิดของแม่! ทำไมแม่ไม่ส่งยัยนั่นไปแต่งงานกับตระกูลอื่น ถ้าไม่ใช่ตระกูลหลี่ เรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น!”แม้จะถูกลูกชายคนเดียวตะคอกใส่ ซื่อหงก็ไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองแม
