ซินอี้จ้องลูกสาวด้วยสายตาดุดัน พลางตวาดว่า “แล้วแกจะทำยังไงต่อไป! ชื่อเสียงของแกพังพินาศหมดแล้ว ใครใช้ให้แกไปยุ่งกับไอ้โง่นั่นโง่นั่น!”เพ่ยอิงร้องไห้โฮด้วยความสิ้นหวัง “หนูเป็นโดนใส่ร้ายนะแม่!”เพ่ยอิงตะโกนสุดเสียงพยายามปกป้องความลับที่ซ่อนไว้สุดชีวิตรู้ดีว่าถ้าความจริงถูกเปิดเผย ชีวิตของเธอคงจบเห่เสียทีทว่าซินอี้รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เธอรู้จักลูกสาวดีแม้จะตาบอดแค่ไหนก็คงไม่โง่พอไปหลงรักคนปัญญาอ่อน แต่ถ้าลูกสาวเธอหลงรักจริง ๆ ก็คงไม่ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนี้“ถ้าแกบอกว่าโดยใส่ร้าย งั้นก็บอกมาสิว่าใครทำ! ถ้าไม่มีหลักฐานชื่อเสียงของแกก็คงพังยับเยินอยู่ดี!”ความโกรธพลุ่งพล่านในอกของซินอี้ราวกับภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิด! ท่าทีที่มีต่อลูกสาวก็เย็นชาราวกับน ้าแข็งเดิมทีซินอี้ก็ไม่อยากยกลูกสาวให้แต่งงานกับหลี่ถังเท่าไหร่นักเพราะ คนในตระกูลจะต้องถูกเยาะเย้ยถากถางจนไม่กล้าโผล่หน้าออกจากบ้านแน่ ๆ
“นังอันจิ่วเม่ยนั่นแหละ!” เพ่ยอิงตะโกนลั่นด้วยความแค้น “มันเป็นตัวการทั้งหมด หนูไม่เข้าใจ! ทำไมไม่ใช่มันที่ต้องแต่งงานกับไอ้โง่นั่น ทำไมมันถึงได้แต่งกับหลี่เจียเฟิ่งแทนล่ะ!”เพ่ยอิงตอนนี้ราวกับคนเสียสติ พร้อมจะระเบิดอารมณ์ออกมาทุกเมื่อทันใดนั้น เจียงอิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็กลอกตาอย่างรำคาญ ก่อนจะหัวเราะเยาะและพูดว่า “จะโทษคนอื่นทำไม? ฉันว่าเธอแค่อิจฉาที่ลูกสาวตระกูลอัน ได้แต่งงานดี ๆ มากกว่า! อยู่บ้า
