าเผลอโดนผมเข้า นั่นเท่ากับทำร้ายเจ้าหน้าที่เชียวนะครับ… โทษหนักเลยนะ!”พอได้ยินแบบนั้นลี่เฟยที่กำลังจะฝ่าเข้าไปก็ชะงักกึกและสงบลงทันทีเมื่อเห็นลี่เฟยถูกจับไว้ อันจิ่วเม่ยก็ยิ่งฮึกเหิม พูดต่อไปว่า “ในเมื่อหลี่ถัง ไม่ใช่ลูกของหลี่เจียเฟิ่ง แล้วเขามีสิทธิ์อะไรไปเลี้ยงลูกคนอื่น? พี่ชายพี่สะใภ้ใหญ่ พวกคุณยังแข็งแรงดี ไม่ควรจะแค่ออกลูกแล้วไม่เลี้ยงนะคะ!”“พี่สะใภ้ใหญ่คะ คุณไม่รู้หรอกว่า หลี่เจียเฟิ่งเป็นทหาร อันตรายแค่ไหน เงินที่ส่งกลับบ้านทุกเดือนล้วนแลกมาด้วยชีวิตของเขานะ…”อันจิ่วเม่ยถอนหายใจเฮือกใหญ่ และพูดต่อ “เฮ้อ…ช่างเถอะค่ะพูดไปพี่ก็คงไม่เข้าใจหรอก ใครบ้างจะไม่เป็นห่วงสามีของตัวเองล่ะ ก็เหมือนพี่สะใภ้ที่เป็นห่วงพี่ชายใหญ่ ไม่อยากให้พี่ชายใหญ่ต้องเลี้ยงลูกของตัวเอง ฉันก็เป็นห่วงสามีของฉันที่ต้องช่วยคนอื่นเลี้ยงลูกเหมือนกันค่ะ! หวังว่าพี่สะใภ้ใหญ่จะเข้าใจบ้างนะคะ”
ทุกคนพากันอ้าปากค้าง… พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่าอันจิ่วเม่ยจะพูดเก่งขนาดนี้!ทว่าตอนี้มีเพียงหลี่เจียเฟิ่งเท่านั้นที่แอบยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ… ความรู้สึกของการได้รับการปกป้องจากใครสักคน มันอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูกจริง ๆในสุดหลี่เจียเฟิ่งก็ตัดสินใจแน่วแน่ แม้จะต้องเผชิญกับเสียงครหาหรือคำประนามจากใครหน้าไหน เขาก็จะไม่สนใจอีกต่อไป“ผมไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น คืนนี้ผมจะย้ายไปอยู่บ้านอันจิ่วเม่ยเลย” หลี่เจียเฟิ่งประกาศเสียงดังฟังชัด
