ลี่เจียเฟิ่งหันไปพูดกับพ่อตัวเองว่า “พ่อครับ อย่าพูดเรื่องอื่นเลย ผมให้ได้แค่เดือนละหกหยวน ถ้าจะเพิ่มอีก ก็ต้องขอให้พี่ชายคน
โตกับพี่ชายคนรองทำเหมือนผมด้วย ในบ้านมีลูกชายตั้งสามคน ไม่มีเหตุผลที่จะให้ผมเป็นคนเดียวที่เลี้ยงดูพ่อแม่”ต้าหวังรีบเดินเอ่ยสนับสนุนทันที “ใช่ครับ ไม่ควรจะให้เจียเฟิ่งทำคนเดียว”“แก!”หลี่เฉินฟู่อ้าปากค้าง พูดไม่ออกชั่วขณะลี่เฟยพยายามส่งสัญญาณให้ชิวหรงที่ยืนอยู่ไม่ไกล แต่เธอก็นิ่งเฉยไม่พูดอะไร จนลี่เฟยต้องออกโรงเอง “หกก็หก แต่นายต้องสัญญาว่าจะดูแลหลี่ถังในอนาคต นายเป็นอาของเขา มีหน้าที่ต้องดูแลเขาตลอดชีวิต!”“…!?” อันจิ่วเม่ยได้แต่กุมขมับ นังบ้านี่ ช่างกล้าพูดจริง ๆ!ทว่าอันจิ่วเม่ยยังไม่ทันพูดอะไร คนที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ก็วิจารณ์กันเซ็งแซ่“โห ผู้หญิงคนนี้ช่างไม่รู้จักอาย มีที่ไหนให้น้องสามีช่วยเลี้ยงลูกตัวเอง?”“นั่นสิ นี่มันหน้าด้านสุด ๆ ไปเลย!” เสียงของชาวบ้านเริ่มดังขึ้นอันจิ่วเม่ยร้องอุทานพร้อมกับทำตาโต ก่อนจะหันไปถาม หลี่เจียเฟิ่ง ด้วยสีหน้าซื่อ ๆ“คุณแน่ใจ…หรือว่าหลี่ถังเป็นลูกของคุณกับพี่สะใภ้ใหญ่จริง ๆ?”
“…” หลี่เจียเฟิ่งนิ่งอึ่งไปชั่วขณะ ผู้หญิงคนก็ช่างคิดอะไรประหลาด ๆ พิลึกคนจริง ๆ“เธอนี่พูดจาเหลวไหลอะไรกัน! ระวังฉันจะตบปากนังเด็กปากมากอย่างเธอ!” ลี่เฟยตะโกนลั่นพร้อมกับพุ่งเข้าหาแต่ต้าหวังรีบเข้ามาขวางไว้ทัน พร้อมกับเตือนเสียงเข้มแกมขู่“นี่ ๆ อย่าขยับนะ! ถ้
