‘มันจบแล้ว’
ทั้งคู่คิดเช่นนั้นขณะเงยหน้ามองไปยังเนินเขา
เป็นเรื่องชัดเจนอยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
เขาจะล้มลง ถูกทับ และถูกเหยียบย่ำจนตาย
แล้วหลังจากนั้นล่ะ? จะเกิดอะไรขึ้นกับซอลจีฮูเมื่อเขากลับมายังจุดเริ่มต้น?
ในขณะที่ความคิดของทั้งคู่มาถึงจุดนี้ พวกเขาก็แยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง แบล็กซอลจีฮูมุ่งหน้าไปยังยอดเขา ในขณะที่แบคแฮจูวิ่งไปยังจุดเริ่มต้นที่เชิงเขา
อย่างไรก็ตาม.
‘…’
ใบหน้าของซอล จีฮูยังคงสงบนิ่งตลอดเวลา ดวงตาของเขาปิดลงครึ่งหนึ่ง ทำให้เขาดูสงบอย่างน่าประหลาดใจทั้งๆ ที่ระเบิดกำลังจะระเบิด
เป็นเพราะเขาเคยชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว
มันไม่เจ็บแล้ว เขายังคงรู้สึกเจ็บอยู่บ้าง แต่ความเจ็บปวดนั้นคุ้นเคยมากจนเขาไม่รู้สึกอยากดิ้นไปมา
ความตายไม่ได้ทำให้เขากลัว เขาเคยตายมาแล้วหลายครั้ง และไม่มีเหตุผลใดที่การตายครั้งนี้จะแตกต่างออกไป
หัวของเขาว่างเปล่า ปราศจากความคิดใดๆ ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างถูกควักออกไปหมดแล้ว
ถึงกระนั้น ซอล จีฮู ก็รู้—ไม่สิ เขาสัมผัสได้ว่าก้อนหินเพิ่งกระแทกขมับของเขา ฝ่ามือของเขาพลาด และเขากำลังจะล้มลง
ใช่แล้ว ครั้งนี้ก็ไม่ต่างจากครั้งก่อนๆ เขาจะตายเหมือนที่เคยตายมาแล้วนับพันครั้ง
แต่ถึงแม้เขาจะต้องตายในที่สุด เขาก็ยังมีสิ่งที่อยากทำอยู่ดี
ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ
เรามาลองอีกสักก้าวกันเถอะ
แม้จะเป็นเพียงแค่ก้าวเดียว เราก็ควรเดินหน้าต่อไป
จากร่างกายที่ปราศจากสิ่งอื่นใด เ
