ถึงจะกลับไปมือเปล่าล่ะ? หรือว่า…เงินไม่พอ? ไม่ต้องห่วง ฉันให้ยืมได้นะ”ทุกคำพูดของเพ่ยอิงแฝงไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม สายตาที่มองอันจิ่วเม่ยราวกับมองสิ่งโสโครก
อันจิ่วเม่ยแสยะยิ้มมุมปาก “ไม่ต้องลำบากหรอก… ฉันมากับสามีซื้อของเสร็จสามีเอาออกไปแล้ว” หญิงสาวพูดเสียงเย็นเดิมทีเหตุการณ์นี้มีอยู่ในนิยายตามเนื้อเรื่องแล้ว อันจิ่วเม่ยร่างเดิมกำลังโดนเพ่ยอิงเพื่อนสาวจอมแสบ แซะอยู่กลางร้านสหกรณ์เพ่ยอิงทีฐานะทางบ้านดีจัดได้ว่าเป็นลูกคุณหนู เมื่อเห็นว่าอันจิ่วเม่ยไม่ค่อยได้มาเดินเล่นแถวนี้ เลยคิดว่าจะมาดูเฉย ๆ ส่วนตัวเธอเองไม่ได้อยากซื้ออะไรเลย เธอแค่อยากจะประจานให้อันจิ่วเม่ยขายหน้าเท่านั้น“สามี? คนสติไม่ดีแบบนั่นจะช่วยเธอได้ยังไง?”เพ่ยอิงรู้มาว่าเมื่อวานอันจิ่วเม่ยเกือบจะถูกขายไปแต่งงานกับคนปัญญาอ่อน เลยแสร้งเอ่ยถามเสียงดังกลางร้านสหกรณ์“พูดจาเหลวไหลจริง ๆ ฉันเห็นกับตาว่าสามีเธอเป็นทหาร ไม่ใช่ชายปัญญาอ่อนอย่างที่เธอพูดมาซะหน่อย” เพ่ยอิงหน้าเสียเมื่อได้ยินป้าข้าง ๆ ตำหนิหญิงวัยกลางคนมองเพ่ยอิงด้วยสายตาไม่พอใจ ในใจเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง เธอเห็นกับตาว่าสามีของอันจิ่วเม่ยเป็นทหารหนุ่มรูปงาม ไม่ใช่คนปัญญาอ่อนอย่างที่เพ่ยอิงกล่าวหา‘เด็กคนนี้นิสัยแย่จริง ๆ แสร้งทำเป็นห่วงใยเพื่อน แต่เอาเข้าจริงๆ กลับเอาเพื่อนมาประจานให้ขายขี้หน้า’ หญิงวัยกลางคนคิดในใจ
หลังจากคำพูดของหญิงวัยกลางคน ทำให้อันจิ่วเม่ยหน้
