ขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดอยู่นั่น เสียงร้องไห้ของชายสติไม่ดีก็ดังออกมาจากห้อง ทำให้ลี่เฟยที่กำลังจะเอ่ยปากต่อว่าอันจิ่วเม่ยต่อ ต้องหยุดชะงักแล้วรีบผละจากตรงนั้น วิ่งเข้าไปดูแลลูกชายทันทีหลังจากที่ลี่เฟยเข้าห้องไป ซื่อหงก็รีบคว้ามืออันจิ่วเม่ยไว้ทันที“กลับบ้านกับฉันเดี๋ยวนี้!”อันจิ่วเม่ยสะบัดมือออก เมินเฉยต่อคำพูดของซื่อหง เธอหันไปยิ้มให้หลี่เจียเฟิงพร้อมกับพูดว่า “ไปกันเถอะ ฉันจะพาคุณไปถอนพิษ”พูดจบอันจิ่วเม่ยก็หมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้ซื่อหงยืนอึ้งกับการกระทำของอันจิ่วเม่ย“เธอคิดว่าหลี่เจียเฟิ่งจะทำตาม…” ซื่อหงยังไม่ทันพูดจบหลี่เจียเฟิ่งก็ทำท่าจะเดินตามหญิงสาวออกไปจริง ๆซื่อหงได้แต่อ้าปากค้าง เธอไม่อยากจะเชื่อว่าหลี่เจียเฟิ่งจะตามอันจิ่วเม่ย“สหายหลี่! คุณจะทำตามที่เด็กนั่นบอกจริง ๆ งั้นเหรอ?”หลี่เจียเฟิ่งหยุดฝีเท้าแล้วปรายตามองซื่อหงด้วยแววตาเย็นชาครู่หนึ่ง แล้วเดินตามอันจิ่วเม่ยออกไป
ซื่อหงรู้สึกตัวชาวาบไปทั่วทั้งร่าง ใจเธออยากจะตามทั้งสองคนออกไป แต่เธอก็หวั่นเกรงกับสายตาของหลี่เจียเฟิ่งเหลือเกินอันจิ่วเม่ยกระโดดลงไปในแม่น ้านอกหมู่บ้าน แช่ตัวลงไปทั้งร่างปล่อยให้ความเย็นของน ้าช่วยบรรเทาความร้อนรุ่มจากฤทธิ์ยาที่กำลังแล่นพล่านอยู่ในกายไม่ไกลออกไป หลี่เจียเฟิ่งในเสื้อเชิ้ตสีเขียวทหารก็แช่น ้าอยู่เช่นกัน ภายใต้แสงจันทร์สีหน้าของชายหนุ่มจะเรียบเฉยราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอันจ
