ยเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง เธอรู้ได้อย่างไงว่าเขาคิดจะแยกตัวออกจากครอบครัว ความคิดนี้เขาคิดอยู่ตลอด แต่ยังไม่มีโอกาสทำมันสักทีอันจิ่วเม่ยเห็นท่าทีของหลี่เจียเฟิ่ง จึงพูดต่อ “คุณวางใจได้ พอเราจัดการเรื่องแต่งงานเสร็จ ฉันจะหาทางหาเงิน เลี้ยงตัวเองส่วนคุณก็ทำงานข้างนอกไปตามปกติ ไม่ต้องสนใจฉัน”
“ฉันจะอยู่ในหมู่บ้านอย่างสงบเสงี่ยม ไม่สร้างความเดือดร้อน ไม่เป็นภาระให้คุณ คุณคิดว่าไง?”เธอรู้ดีว่าตอนนี้เป็นปี1974 ยังอีกสองปีกว่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัยจะกลับมา อีกทั้งตอนนี้ยังไม่สามารถทำธุรกิจอย่างเปิดเผยได้ในยุคนี้โอกาสไม่ใช่สิ่งที่จะหาได้ง่าย ๆ ด้านได้อายอด เธอขอเป็นคนหน้าด้าน เพื่อจะได้มีชีวิตอยู่ต่อไปหลี่เจียเฟิ่งมองหญิงสาวด้วยสายตาดูแคลน “เธอแน่ใจนะ ว่าสามารถเลี้ยงดูตัวเองได้โดยไม่ต้องพึ่งฉัน?”เขายังจำได้ดีว่าเธอถูกแม่เลี้ยงตัวเองขายเข้าเขาอย่างง่ายดายทำให้เขาเชื่อไปแล้วว่าคำพูดของเธอในวันนี้ก็เป็นเพียงแค่ข้ออ้างของเด็กสาวคนหนึ่ง ที่ต้องการให้เขาใจอ่อนและยอมทำตามข้อเรียกร้องของเธอแต่หญิงสาวกลับพยักหน้ารัว ๆ รีบพูดขึ้นว่า “แน่นอน! ฉันสามารถหาวิธีเลี้ยงดูตัวเองได้ เหตุการณ์คืนนี้เป็นเหตุสุดวิสัย ฉันไม่มีทางเลือกอื่นจริง ๆ ”แม้คำพูดของเธอจะดูร้อนรน แต่ท่าทางจริงจังของเธอก็ทำให้คิ้วที่ขมวดมุ่นของชายหนุ่มคลายลงเล็กน้อย
หลี่เจียเฟิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จริง ๆ แล้วเขายอมรับว่าการกระทำของเธอในคืนนี
