มีความสุข แม้เธอจะแอบหวั่นใจว่าเขาอาจจะปฏิเสธข้อเสนอนี้ หรือแม้แต่ใช้เส้นสายกดดันเธอจนอาจถึงขั้นทำให้เธอตกที่นั่งลำบากได้ แต่โชคดีที่เขาไม่ได้ทำเช่นนั้นรอยยิ้มของเด็กสาวเบื้องหน้าทำให้หลี่เจียเฟิงรู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก เขาคาดว่าฤทธิ์ยาคงจะจางหายไปมากแล้ว จึงตัดสินใจก้าวขึ้นจากน ้าพร้อมกับเอ่ยเสียงเรียบ “ขึ้นมาได้แล้ว ฉันจะไปส่ง”แม้จะไม่เต็มใจนัก แต่เมื่อเขาตัดสินใจที่จะรับผิดชอบเธอแล้วเขาก็จะทำมันอย่างเต็มที่อันจิ่วเม่ยลังเลที่จะรับความช่วยเหลือ ทว่าเมื่อนึกถึงความปลอดภัยของตนเองในยามวิกาลเช่นนี้ เธอจึงตัดสินใจยอมให้เขาไปส่งทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปตามทางดินในหมู่บ้าน ยามดึกสงัดเช่นนี้ แม้แต่เสียงหมาเห่ายังเงียบหาย อากาศต้นฤดูร้อนที่แม้จะยังไม่
ร้อนจัดแต่เสื้อผ้าที่เปียกชื้นของทั้งคู่ก็ทำให้รู้สึกหนาวสะท้านเมื่อต้องลมเย็น ๆร่างเดิมของอันจิ่วเม่ยมีชีวิตที่ยากลำบาก ดังนั้นเสื้อผ้าที่สวมใส่จึงบางเบา เธออดไม่ได้ที่จะกอดตัวเองเอาไว้เพื่อบรรเทาความหนาวทันใดนั้น ความอบอุ่นก็โอบล้อมร่างกาย เมื่อหันไปมอง อันจิ่วเม่ยก็พบว่าหลี่เจียเฟิ่งได้ถอดเสื้อนอกสีเขียวทหารของเขามาคลุมไหล่ให้เธออย่างเงียบ ๆ“ขอบคุณค่ะ” อันจิ่วเม่ยพูดอย่างซาบซึ้งใจหลี่เจียเฟิ่งพยักหน้ารับ “แปดโมงเช้าพรุ่งนี้ ฉันจะรอเธอที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน”“ได้ค่ะ” อันจิ่วเม่ยตอบ ในใจคิดจะคืนเสื้อนอกให้เขาแต่หันมาอีกทีชายหนุ่มก็เดินจ
