ชัน ‘นิยายของฉัน’ เพื่อคลายเครียดด้วยการอ่านนิยายที่อ่านค้างไว้อยู่เวลาล่วงเลยไปถึงสองชั่วโมง อันจิ่วเม่ยค่อนข้างจะสนใจเรื่องราวของตัวละครหญิงในนิยายที่มีชื่อเหมือนกับเธอ ถูกแม่เลี้ยงขายให้แต่งงานกับชายสติไม่ดี ต้องดิ้นรนทำงานอย่างหนักเพื่อหาเงินมารักษาสามีพอสามีหายดีกลับมาเป็นคนปกติ เพื่อนสนิทของเธอก็แย่งสามีไปชะตากรรมของตัวละครนั้นช่างโหดร้ายและน่าเวทนา“เฮ้อ…ชีวิตตัวประกอบ”ท่ามกลางความเงียบงันและร่างกายที่อ่อนล้า สติสัมปชัญญะของอันจิ่วเม่ยก็ค่อย ๆ เลือนราง ก่อนจะดับวูบเข้าสู่โลกแห่งนิทราตลอดกาลอย่างไม่มีวันหวนกลับ…ในเวลานี้มีเสียงแปลกประหลาดดังแว่วเข้าหูของอันจิ่วเม่ย
ปลุกให้เธอตื่นขึ้นมาจากความหลับใหล พร้อมความรู้สึกมึนงงเมื่อหันไปมองรอบข้างภาพที่เห็นก็ดูพร่ามั่วไปหมดขณะเดียวกันเธอก็ได้ยินเสียงสนทนาที่ฟังดูไม่คุ้นเคย คล้ายกับภาษาที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่เธอสามารถเข้าใจความหมายบทสนทนานั้นได้อย่างชัดเจน“ฉันต้องการคนที่มีชีวิต แต่เธอส่งคนที่ใกล้ตายมาให้ฉัน มันหมายความว่ายังไง?” เสียงแหลมสูงเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ“สหายลี่เฟยใจเย็น ๆ ฉันทำแบบนี้ เพื่อให้แผนมันสำเร็จนะ ถ้าเด็กคนนี้ตื่นอยู่ เธอจะยอมมาแต่โดยดีงั้นเหรอ?” เสียงแหลมสูงอีกเสียงหนึ่งตอบกลับไป“เลือดเต็มหัวแบบนี้ยังจะมีชีวิตอยู่อีกเหรอ?”“สหายล้อเล่นเกินไปแล้ว เธอยังมีชีวิตอยู่ ดูสิ! เธอยังหายใจอยู่เลย อีกอย่างฉันเตรียมของมาแล้
