บทที่ 353 – จัดการปัญหา
ตอนนั้นเอง
ซอลจีฮูที่เร่งเร้าให้กู่ลารีบบอกแต้มคุณูปการในตอนนี้ของเขารู้สึกเหมือนกับมีคนกำลังดึงตัวเขาอย่างอ่อนโยน
รูปปั้นเทพธิดาอันงดงามได้ขยับเข้ามาหาเขา
“อุ๊ป”
แรงดึงอันอ่อนโยนได้หยุดลงในเวลาเดียวกันกับร่างกายของเขาได้ที่ลงไปหารูปปั้น
จากนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงสองมืออันอ่อนโยนโอบกอดเขา
ซอลจีฮูที่สุดท้ายตกลงมาอยู่ในอ้อมกอดรูปปั้นโดยไม่รู้ตัวได้แต่เงยหน้าขึ้นไปอย่างสบสน
[เจ้าตื่นเต้นเกินไปแล้วนะ]
เขารู้สึกเหมือนกับรูปปั้นกำลังมองลงมาที่เขาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
ตอนนี้พอมาคิดดูนี่ก็เป็นครั้งแรกเลยที่ได้เห็นกู่ลาใกล้ๆ แบบนี้
การอ่านสีหน้าของรูปปั้นก็ค่อนข้างจะยาก แต่เส้นผมยาวเหยียดที่ทอดยาวไปถึงพื้นดูสวยงามมาก
[ข้าเข้าใจนะที่เจ้ามีความสุข แต่เจ้าควรจะใจเย็นลงหน่อยนะ]
ซอลจีฮูได้ปล่อยเสียงออกมาเบาๆเมื่อมีมือนิ่มๆลูบหลังเขา
‘อ๊ะ… ผมขอโทษ ผมตื่นเต้นไปหน่อย’
[เด็กดี]
‘โอเคครับ ผมจะใจเย็นลง เพราะงั้นท่านพอจะทำอะไรกับเรื่องนี้…’
ซอลจีฮูได้บิดตัว และหันหน้าไปด้วยความรู้สึกอาย จนทำให้กู่ลาปล่อยเขาออกมาด้วยเสียงหัวเราะ
ซอลจีฮูได้ก้าวถอยไปหลายก้าวด้วยใบหน้าลุกลี้ลุกลน จากนั้นเขาก็ก้มหน้าหลับตาลงไป
น้ำเสียงผ่อนคลายของกู่ลาได้ดังขึ้นราวกับเธอเพียงจัดการเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
[เอาล่ะนะ นี่จะต้องใช้เวลาพอสมควรกับทุกอย่างที่เจ้าได้ทำลงไป… เอาเถอะ เรามาเริ่มจากแต้มคุณูปการเจ้า
