บทที่ 79 ทำไมต้องให้เฝ่ยไป๋ลู่ได้ไปหนึ่งที่
เจียงชิงเดินนำชายชราคนหนึ่งเข้ามาด้วยความเคารพ
คนผู้นี้อายุประมาณหกสิบปี ผมหงอก สวมชุดโบราณสมัยราชวงศ์ถัง ทำให้เขาดูสงบและมั่นคง
มองแล้วก็เหมือนคนธรรมดาทั่วไป เพียงแต่ว่าดวงตาของเขาไม่ขุ่นมัวเลย กลับเฉียบแหลมและมีชีวิตชีวามาก
“ท่านผู้เฒ่า” เฝ่ยไป๋ลู่ทำท่าทางโค้งคำนับ
พลังปราณบนศีรษะของชายชราแข็งแกร่งและอุดมสมบูรณ์ ขณะเดียวกันก็มีบุญกุศลซ่อนอยู่ มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้มีบุญใหญ่ในการช่วยเหลือโลก
“สหายน้อยไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้” กานซินตอบกลับอย่างสุภาพทันที เขาปฏิบัติต่อเฝ่ยไป๋ลู่ด้วยท่าทางที่เท่าเทียมกันแต่ก็ยังสงวนท่าที
เขามองเฝ่ยไป๋ลู่ด้วยดวงตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก “เธอเป็นอย่างที่ฉันคิดไว้จริง ๆ”
เครื่องหมายคำถามโผล่ขึ้นมาบนหน้าผากของเจียงชิง
ตาเขาเบิกโพลง ท่าทางราวกับเห็นผี “อาจารย์ ท่านโดนของหรือปล่าครับ?”
เฝ่ยไป๋ลู่ก็สับสนกับการกระทำของเขาอยู่เล็กน้อย
เธอไม่รู้จักชายชราคนนี้นะ?
กานว่างสำลักแล้วไอจนแทบเจ็บหน้าอก
รอจนดีขึ้นแล้วถึงได้พูดกับเฝ่ยไป๋ลู่ว่า “อาจารย์ของผมดูไลฟ์สดของคุณบ่อย ๆ เขาเป็น…แฟนคลับ…”
เขาครุ่นคิดถึงคำศัพท์ และรู้สึกว่ามีคำนี้ถึงจะสามารถอธิบายความชื่นชอบที่อาจารย์มีต่อเฝ่ยไป๋ลู่ได้
ทันทีที่เฝ่ยไป๋ลู่เริ่มออกอากาศ ใบหน้าของอาจารย์ที่ดุพวกเขาด้วยสีหน้าเย็นชาเมื่อวินาทีที่แล้วจะกลายเป็นอบอุ่นดุจสายลมวสันต์ในชั่วพร
