บทที่ 351 – ปฏิรูป (1)
ซอลจีอูได้จ้องแบคแฮจุด้วยสีหน้าตกตะลึง
เอิ๊กกก!
เขาแบ่งให้เธอกินบางส่วน แต่แล้วเขาก็ต้องกลายเป็นพูดไม่ออกเมื่อเห็นใบหน้าของเธอจุ่มลงไปในชามราเมน ตะเกียบในมือเธอก็ยังเต็มไปด้วยเส้นราเมนอีกด้วย
“อืม เอ่อ… ช่วยเหลือให้ผมด้วยนะครับ…”
เขาพยายามที่จะหยุดเธอ แต่แบคแฮจูไม่ได้ตอบสนองเลยสักนิด เธอได้กินเส้นจนหมด และกระทั่งน้ำซุปจนหมดเหมือนกับหูทวนลม
“ฮ่าาาห์…”
จากนั้นแบคแฮจูก็ส่งเสียงออกมาอย่างพึงพอใจก่อนมองกลับมาที่ซอลจีฮู เธอได้ส่งสายตาร้อนแรงให้กับเขาพร้อมเลียริมฝีปาก
“…”
ซอลจีฮูรู้สึกไม่ยินดีกับสถานการณ์แบบนี้เลยสักนิด
‘ฉันบอกจะแบ่งให้เธอกิน แต่นี่เธอกินไปหมดเลย ท่าทีนิ่งเฉยของเธอทำให้ฉันเผลอประมาทไป เธอแย่ยุ่งกว่าพวกคนที่แย่งขนมจากเพื่อนซะอีก แม่มดสองหน้า!’
เขาได้หยิบราเมนออกมาจากเข้มขัดอีกอัดทั้งๆที่อยากจะตะโกนคำเหล่านี้ออกมา แต่แล้วเมื่อเขาต้มราเมนได้สำเร็จ แบคแฮจูก็ได้รับเอาถ้วยราเมนไปโดยไม่พูดขอบคุณด้วยซ้ำ
เขาอยากจะพูดอะไรออกไปแต่ก็ต้องห้ามตัวเองไว้ เธอคือผู้มีบุญคุณที่ได้ช่วยเขาไว้ในสงครามนี้
‘ใช่แล้ว ฉันน่าจะเลี้ยงราเมนเธอในตอนนี้เพื่อสร้างความประทับใจเอาไว้ จากนั้นเธอจะได้ยอมมาช่วยฉันอีกในคราวหน้า’
การจะสร้างมิตรภาพระหว่างจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ด้วยกับแค่ราเมนอาจจะดูเป็นเรื่องเพ้อฝันไปหน่อย แต่ซอลจีฮูก็มั่นใจในความสามารถในการทำราเมนของเขา
“อืม เอานี่ไหมครับ