บทที่ 350 – สิ้นสุดสงคราม (4)
การพูดคุยของพวกเขากินเวลานานกว่าที่ซอลจีฮูคิดเอาไว้ และพอเขาออกมางานเฉลิมฉลองก็ถูกจัดขึ้นมาแล้ว
กลุ่มคนมากมายไม่ว่ากลุ่มน้อยกลุ่มใหญ่ต่างก็กระจัดกระจายกันออกไปทั่วป้อมปราการ ทุกๆคนที่กำลังกินดื่มได้หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
ในตอนที่ซอลจีฮูหันสายตาไปในจุดที่มีเสียงดัง เขาก็เห็นกลุ่มเผ่าพันธุ์ต่างๆกลิ้งหัวเราะอยู่กับพื้น
ตรงกลางของกลุ่มคนที่กำลังเป็นที่สนใจนั่นก็คือโฮชิโนะ อุราระ
“แล้วก็นะ… อ๊ากกกก! ลำแสงได้พุ่งใส่เธออย่างแรงจนเธอล้มไปเลย…”
เธอทำเซไปเหมือนกับกำลังล้อเลียนความเมตตาอันบิดเบี้ยวที่ถูกคงามสงบนิ่งอันบ้าคลั่งโจมตี
พวกเขาดูจะกำลังพูดถึงเรื่องการต่อสู้ในอาณาจักรภูติกันอยู่
“เธอน่าสนใจนะ”
กาเบรียลพึมพำออกมา
ซอลจีฮูไม่ได้ตอบกลับไป สมองของเขายังคงจมอยู่กับข้อเสนออันคาดไม่ถึงที่เพิ่งได้รับเมื่อครู่นี้อยู่
กาเบรียลได้ถามขึ้นพร้อมกับค่อยๆเดินเข้าไปในงานฉลองนี้
“ไม่สบายใจงั้นเหรอ?”
“ไม่ครับ ไม่ใช่แบบนั้น”
หลังคิดอยู่ครู่หนึ่ง ซอลจีฮูก็ได้ตอบกลับไป
“ผมคิดว่ามันเป็นข้อเสนอที่ดี มนุษยชาติจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลง”
“บางทีคำว่า ‘ปฏิวัติ’ ก็อาจจะเหมาะกว่า สิ่งที่คุณกังวลคือกลัวว่าแผนการนี้จะรุนแรงเกินไปใช่ไหม?”
“ผมก็ไม่ได้กังวลหรอกครับ แค่ว่า… ผมมีคำถาม”
“อะไรงั้นหรอ? ถามมาสิ”
“เรื่องเทวดาตกสวรรค์จะไม่เป็นอะไรเหรอครับ?”
“พวกเราเหรอ? ตอนนี้ฉันยิ่งสนใจแล้วสิ”
“ผมได้
