า แต่สุดท้ายแล้วพวกเขาก็คือผู้ชนะในท้ายที่สุด
ใช่แล้ว ทีมปฏิบัติการได้กลั้นหายใจเอาไว้ พวกเขาได้ผ่านเงื่อนไขแรกในการช่วยป้อมปราการไทกอลแล้ว
“ฟู่วว…”
โชฮงได้ปล่อยลมหายใจที่ฝืนกลั้นไว้ออกมา เธอได้ยกเลิกความสามารถจำแลงร่างนักบุญประจัญบานแล้วทำให้ผมสีเงินได้กลับมาเป็นสีดำตามปกติ
จากนั้นเมื่อโชฮงทิ้งตัวลงไปนั่งกับพื้น สมาชิกคนอื่นๆก็คลายความกังวลลง
“ฉันคิดว่าจะตายซะแล้ว…”
ฮิวโก้นอนหงายหน้าพึมพำอย่างไร้พลัง
“…ฉันรอด?”
โอราฮีพึมพำเบาๆในขณะที่ลูบคอ
มาเรียร้องขึ้น
“จบแล้วใช่ไหม? จบแล้วสินะ? ยัยนั่นจะไม่กลับมาใช่ไหม?”
ดวงตาของเธอแดงก่ำ และยังมีน้ำมูกไหลออกมาจากจมูกของเธอ
เธอได้รีบเข้าไปคว้าตัวคนที่ใกล้สุด และถามออกมา
ยังไงก็ตามไม่มีใครว่าอะไรเลย พวกเขาทุกคนต่างก็โล่งใจ และมีความสุขที่รอดชีวิต สิ่งที่ต่างกันก็คือวิธีที่แสดงออกมา
“โอ้ จริงสิ”
ในตอนนั้นเองออเดรย์ บาสเลอร์(แก้จากอูเดรย์ บาสเลอร์) ได้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไร้พลัง
“แล้วไอ้ที่เจ้ามังกกรนั่นอยากจะได้นักมันคืออะไร?”
คำพูดนี้ทำให้ทุกสายตาหันไปจับจ้องโฮชิโนะ อุราระ
“หืมม?”
โฮชิโนะ อุราระได้กลอกตามองไปรอบตัว จากนั้นก็กอดวัตถุส่องประกายในมือไว้แน่น
“ไม่นะ! นี่เป็นของฉัน!”
“?”
“ถ้าไม่ใช่เพราะฉันมันก็ถูกเอาไปแล้วนะ ในเมื่อฉันฉกมันมาได้ มันก็ต้องเป็นของฉัน”
ขณะที่ทุกๆคนตกตะลึงกับความไร้ยางอายของเธอนี้เอง…
-นี่เธอจะบ้าเหรอ?
ลูกเจี๊ยบ ไม่สิ ภูติ
