ู่ๆก็หดลงราวกับถูกอากาศบีบอัด และอีกรังก็ถูกคมมีดสายลมฉีกกระจาย
สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือทุกๆรังต่างก็ตกตายอย่างโหดร้าย
เมื่อเปลือกไม้ของต้นไม้ที่ตายแล้วแตกออก และกระจายไป รังทั้งห้าก็ไม่อาจจะทนกับแรงกดดัน และต้องระเบิดออก ในเวลาเดียวกันในแต่ละจุดที่รังอยู่ก็มีร่างๆที่ทรงพลังยืนอยู่
เพียงแค่ยืนนิ่งๆ พวกเขาก็ทำให้สภาพแวดล้อมเปลี่ยนสีไปตามสีของตนเอง สีน้ำตาลดิน น้ำเงินน้ำทะเล แดงเพลิง เขียวหยก และน้ำเงินอ่อน
ภูติแต่ละตนต่างก็ส่งเสียงออกมาอย่างยินดี
[วูวววว!]
[ราชาภูติ!]
ในที่สุดมาแชล จิโอเนียก็ตั้งสติกลับมาได้ และมองไปรอบตัว เขาหาลูกเจี๊ยบไม่เจอแล้ว จนกระทั่งเขาหันกลับไปมองด้านหน้า เขาถึงได้เห็นลูกเจี๊ยบกำลังบินไปด้านหน้าอยู่
ตูม มาแชล จิโอเนียได้คว้าลูกเจี๊ยบเอาไว้ และทิ้งตัวลงทะเลสาบ
“เฮ้”
ลูกเจี๊ยบที่ถูกจับเอาไว้ได้พยายามดิ้น ส่วนมาแชล จิโอเนียได้ถามออกมา
“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมจู่ๆต้นไม้โลกถึงหายไป?”
“มันไม่ได้หายไป”
ลูกเจี๊ยบรีบตอบกลับมา
“มันกำลังกำเนิดชีวิตใหม่ เนื่องจากมันต้องรีบรับมือกับปัญหา มันเลยล่ะทิ้งร่างที่ตายไปแล้ว และไปถือกำเนิดใหม่ในร่างที่บริสุทธิ์ ซึ่งนี่มันจะดีในระยะยาวด้วย”
“แต่เมื่อกี้นี้…”
“เจ้าโง่ นายคิดว่าต้นไม้โลกโง่งั้นเหรอ? หากว่ามันกลายเป็นเมล็ดพันธุ์ไปในทันที รังพวกนั้นก็คงจะกลืนกินต้นไม้โลกไปแน่”
ลูกเจี๊ยบได้พูดต่อห้วนๆ
“ฉันบอกไปแล้วนี่ พวกเรามีโอกาสก็เพราะต้นไม
