บทที่ 333 – คำสัญญา (3)
คาซุกิได้พูดต่อไป
“มันจะทำแบบนั้นเสมอ… มันแทบจะเหมือนกับว่าต้องเป็นแบบนั้นเท่านั้น หากว่านี่เป็นแค่นิสัยติดตัวเฉยๆ มันคงจะแปลกไปหน่อยนะ”
ดวงตาฟิลิป มูเลอร์หรี่ลง
ตอนนี้พอเขามาคิดดูแล้วความสงบนิ่งอันบ้าคลั่งได้ปลดปล่อยส่วนหนึ่งของพลังเทพออกมาผ่านทางเงาราตรีในทุกๆครั้งที่เคลื่อนไหว
“พอมาคิดดูแล้ว ไม่ใช่แค่ยูนิคอร์นเท่านั้นที่พูด แต่ยังมีที่ความเมตตาอันบิดเบี้ยวพูดด้วย”
ตอนนี้ก็เป็นอีกครั้งที่ความสงบนิ่งอันบ้าคลั่งได้ปลดปล่อยเงาราตรีออกมาเอง
ฟิลิป มูเลอร์ที่เห็นแบบนี้ได้รีบใช้เวทย์เพื่อลบเงาราตรีของยูนิคอร์นอีกครั้ง…
“พะ พวกแก!”
น้ำเสียงอันกราดเกรี้ยวของยูนิคอร์นได้ดังออกมา อีกด้านหนึ่งมันก็ไม่อาจจะซ่อนความอึดอัดใจไว้ได้เช่นกัน
การมาเสียเวลาในตอนที่ต้นไม้โลกต้นใหม่กำลังเกิดขึ้นมามันไม่ใช่ความคิดที่ดีเลย ปฏิกิริยาของยูนิคอร์นได้ยืนยันในทฤษฎีของคาซุกิอย่างชัดเจน
“…พอมาคิดดูกันแล้วนะ”
ฟิลิป มูเลอร์ดันแว่นขึ้น เมื่อได้ครุ่นคิดถึงคำพูดของความเมตตาอันบิดเบี้ยวอย่างที่คาซุกิบอกไว้ มันก็มีหลายจุดที่น่าสนใจอีกด้วย
“พยายามจะเลียนแบบความเมตตาอันบิดเบี้ยวจนเกิดเป็นผลข้างเคียงที่ไม่ดีเท่าไหร่…”
“นั่นมันมีความเป็นไปได้ว่าความสงบนิ่งเจอกับปัญหาในระหว่างที่พยายามดูดซับพลังทั้งหมดเข้าไป”
คาซุกิได้พูดต่อให้จบ
“ฉันเดาว่าเขาทำมันล้มเหลว แต่นั่นก็ยังไม่อาจหยุดความโลภของเขาไว้ได้”
ห
