บทที่ 334 – คำสัญญา (4)
ย้อนกลับไปเมื่อสามสิบนาทีก่อนที่มาแชลจะได้เตรียมยิงลูกธนูออกไป และพรรคพวกของซอลจีฮูกำลังต่อสู้ยื้อเวลากับความเมตตาอันบิดเบี้ยว
สงครามใหญ่ภายในมิดเดิลเวิร์ลกำลังอยู่ในช่วงชะงักงันอยู่ การมาถึงของกำลังเสริมจากมนุษยชาติอันน่าเหลือเชื่อได้ทำให้ที่ป้อมปราการไทกอลเกิดความเงียบอันน่าตึงเครียดขึ้น
กาเบรียลค่อยๆขยับตัวอย่างระแวง เธอวางมือลงบนกำแพงป้อมปราการ และทอดสายตามองออกไปไกล
ทั้งๆที่เธอลองขยี้ตาแล้ว แต่ภาพก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป สิ่งที่เธอเห็นก็ยังเป็นกองทัพของมนุษยชาติอยู่เช่นเดิม
มันเกิดขึ้นจริงๆ
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามแต่ มนุษยชาติได้ตัดสินใจเข้ามาช่วยสหพันธรัฐแล้ว
พูดตามตรงเธอก็ไม่ได้คาดหวังว่าสถานการณ์ในตอนนี้มันจะเปลี่ยนแปลงไปจากการมาถึงของกำลังเสริมจากมนุษยชาติ เธอรู้ดีว่ากองกำลังของปรสิตนั้นก็ยังแกร่งอยู่ดีต่อให้กองกำลังของสหพันธรัฐกับมนุษยชาติร่วมมือกัน นี่มันเป็นเรื่องที่ทุกคนรู้ดี
แต่เธอก็ไม่ได้สนใจในเรื่องแบบนั้น
สิ่งสำคัญก็คือมนุษยชาติมาถึงก่อนที่มันจะสายเกินไป ก่อนที่มันจะถึงปลายทางสุดท้ายที่เรียกความว่าความสิ้นหวัง
“…พวกเขามาจริงๆ”
กาเบรียลได้กำหมัดกระซิบอยู่กับตัวเอง ในเวลาเดียวกันเสียงคำราปลุกใจได้ดังก้องมาจากป้อมปราการไทกอล
“เฮฮฮฮฮฮฮ!”
แฟรี่ท้องฟ้าได้ยกธนูขึ้น และแฟรี่ถ้ำก็ยกแขนส่งเสียงเชียร์ออกมา แม้กระทั่งมนุษย์สัตว์ก็ยังยกแขนขึ้นโบกไปมาด้ว
