บทที่ 317 – พ่อเสือไม่มีลูกเป็นสุนัข (2)
ความคิดแรกที่เข้ามาในหัวเขาตอนที่เห็นภาพวาดก็คือ ‘ฉันบอกไม่ได้เลยว่าเธอวาดอะไร’
และในเวลาเดียวกันความหวาดกลัวและไม่สบายใจที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ก็พวยพุ่งขึ้นมา มันเป็นความกลัวที่เกิดจากสัญชาตญาณของมนุษย์ที่จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อสมองได้ทำงานเกินขีดจำกัด
เพียงแค่ถือภาพวาดเอาไว้ในมือก็ทำให้ร่างกายของเขาส่งสัญญาณเตือนออกมาด้วยความอึดอัดใจแล้ว เขาอยากจะฉีกมันเป็นชิ้นๆ หรือไม่ก็เอามันไปเผาเป็นเถ้าถ่าน
เขาได้เผลอจับกระดาษแน่นโดยไม่รู้ตัว-
“หายใจลึกๆ”
เสียงแผ่วๆของฟิลิปส์ มูเลอร์ดังเข้าหูของเขา
“ในฐานะสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในมิดเดิลเวิลด์แล้ว คุณคงจะรู้สึกได้ถึงแรงกดดันอยู่”
มิลเดิลเวิลด์ไม่ยอมให้เกิดปรากฏการณ์ช่องว่างทับซ้อนขึ้น หรือก็คือในตอนนี้อารมณ์ที่ซอลจีฮูรู้สึกอยู่ก็คือการที่มิลเดิลเวิลด์กำลังต่อต้านโลกมิติช่องว่าง (แก้จากโลกแห่งดวงดาวครับ)
“…”
ซอลจีฮูก็ยอมรับ เขาไม่อาจจะทำตัวอ่อนแอได้ในเมื่อเขาก็ไม่ได้เห็นของจริงแบบอาน่าเลย นอกไปจากนี้ที่นั่นคือสถานที่ที่เขาต้องเข้าไป
แต่ถึงแบบนั้นซอลจีฮูก็พยายามอย่างที่จะห้ามตัวเองไม่ให้หันหน้าออกไปจากกระดาษ เขาฝืนตัวเองไว้และค่อยๆมองสำรวจดู
‘ไม่มีทั้งป่าไผ่หรือมหาสมุทร…’
อย่างแรกเลยภาพวาดมันไม่ใช่พื้นที่ว่างเปล่า มันมีรายเส้นถูกวาดกระจายไปทั่วอย่างวุ่นวายเหมือนรอยแตกร้าว มันเหมือนกับกระดาษแผ่นนี้ถูกขย้ำและกางอ
