บทที่ 303 – มหาเศรษฐี (3)
ทั้งห้องได้ตกอยู่ในความเงียบทันที
ความเงียบนี่มีความหมายในหลายรูปแบบ บางทีก็อาจจะเป็นการปากพล่อย หรือบางคนอาจจะพูดไม่ออกเพราะเจอกับสิ่งที่น่าตกใจก็ได้
สถานการณ์นี้เป็นเพราะอย่างหลัก ทุกๆคนต่างมองมาที่หญ้ากกอฟิโซ่ด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
เหตุผลเดียวที่เขาต้องเชื่อคือหลักฐานมันอยู่ตรงหน้านี้ พวกเขากำลังมองมันอยู่
หลังจากเงียบอยู่นาน กาเบรียลก็ได้พูดออกมา
“จริงๆเลย… แค่ตอนได้ยินว่าความหมั่นเพียรอันนิรันดร์ถูกกำจัด ฉันตกใจมากแล้ว…”
“ช่างเป็นมนุษย์ที่ลึกลับ”
ยูเรลก็ยังเสริมขึ้น
“เขามีวิธีการแก้ปัญหาที่สหพันธรัฐทำอะไรไม่ได้เลย เหมือนกันกับในตอนผู้บัญชาการกองทัพที่หนึ่ง”
เธอกระทั่งดูหดหู่เล็กน้อย
แฟรี่ท้องฟ้าร้องไห้ออกมา เธอลุกขึ้นจากพื้นและมองสลับไปมาระหว่างเมล็ดพันธุ์ต้นไม้โลกกับหัวรากพร้อมน้ำตานองหน้า
ซอลจีฮูได้ผงะกับแฟรี่ท้องฟ้าที่ร้องไห้ไร้เสียงนี้ แต่ว่ามันก็ช่วยให้เขาได้เข้าใจว่าสหพันธรัฐสิ้นหวังมากแค่ไหน
“ฉันเข้าใจนะว่าเธอรู้สึกยังไง…”
กาเบรียลได้เหลือบแฟรี่ท้องฟ้าที่กำลังสะอื้นด้วยสีหน้าไม่ยินดีนัก
“แต่เธอไม่ควรจะรีบยินดีไปนะ?”
“…ฉันไม่ได้ร้องไห้เพราะยินดีค่ะ”
แฟรี่ท้องฟ้าหยุดร้อง และตอบกลับเบาๆ
“ฉันร้องไห้เพราะเสียใจ มันเป็นอย่างที่ผู้บัญชาการแฟรี่พูดไป”
น้ำเสียงของเธอดูไม่เหมือนคนที่กำลังยินดีจริงๆ
ซอลจีฮูรู้ว่าทำไม กาเบรียลได้บอกเอาไว้ว่ามีอยู่สามปัญหาท