บทที่ 301 – มหาเศรษฐี (1)
คืนนั้นซอลจีฮูฮัน เขาไม่ได้ถูกโรเซร่าเชิญไป แต่เขาฝันจริงๆ
ซอลจีฮูในวัยเด็กกับอึนยูริกำลังทะเลาะกันอยู่ และเขาก็ยังเห็นแม่กับคุณป้ายูอีกด้วย
[เร็วเข้าจีฮู]
[แต่ว่าพี่กับฉันจะแอบไปเล่นเกมกันนะ…]
[ไม่ได้นะ ป้าบอกให้นายไปนอน ไปนอนด้วยกันเถอะ]
[แต่ฉันอยากจะนอนกับพี่อะ… ฉันต้องไปนอนกับเธอหรอ?]
[ใช่แล้ว นายต้องนอนกับฉัน]
[ทำไมล่ะ?]
[ก็เพราะว่า- พ่อกับแม่ฉันนอนในห้องเดียวกันทุกคืนเลย แม่ของนายกับพ่อนายก็เหมือนกันใช่ไหมล่ะ?]
[ใช่แล้ว!]
[นี่แหละเหตุผล ลองคิดดูนะ พ่อนายกับพ่อฉันต่างก็เป็นผู้ชาย แล้วแม่นายกับแม่ฉันก็เป็นผู้หญิง]
[ใช่]
[แล้วนายก็เป็นผู้ชาย ส่วนฉันเป็นผู้หญิง]
[หืม?]
[นี่คือเหตุผลที่เราต้องนอนด้วยกัน]
[…]
ซอลจีฮูในวัยเด็กเอียงหัวออกมา ไม่ว่าจะคิดยังไงมันก็ดูแปลกๆจนทำให้เขาหันหน้าไปมองแม่ของเขา
แม่ของซอลจีฮูได้มองเด็กทั้งสองคนด้วยสีหน้าอ่อนโยน
[แม่ครับ]
[ว่าไงจ่ะจีฮู?]
เมื่อเธอได้เห็นสายตาสงสัยของเขา เธอก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้มใจดี
[คือว่าซอนฮวาบอกผม-]
[ใช่แล้วจ่ะ ซอนฮวาพูดถูกแล้วล่ะ!?]
[คะ คุณแม่ของจีฮู?]
แม่ซอลฮวาได้พูดติดอ่างขึ้นมา แต่มันก็สายไปแล้ว ซอลจีฮูในวัยเด็กถามขึ้นอีกครั้งอย่างตกใจ
[จริงหรอครับ?]
[แน่นอนสิจ่ะ]
[อ่อ]
[เข้าใจแล้วนะ? ถ้างั้นไปอยู่กับซอลฮวานะ]
[โอเคครับ]
เพราะแบบนั้นซอลจีฮูวัยเด็กก็ถูกซอนฮวาลากไปนอนอย่างเชื่อฟัง
แม่ซอลจีฮูที่เห็นทั้