ี่จะฆ่าพวกมันได้ชักชวนให้พวกเรารีบทำการสำรวจต่อ แต่ว่าหลังจากที่คุยกันแล้ว คนที่เหลือต่างก็ล้มเลิกการสำรวจถ้ำนั่น
เธอคนนั้นได้ต่อว่าเราอย่างรุนแรง และบอกว่าเธอบอกว่าจะเข้าไปเอง เธอฝืนที่จะทำการค้นหาต่อไปโดยลำพัก พวกเราได้พยายามที่จะเกลี้ยกล่อมให้เธอหยุดแล้ว แต่ว่าเราก็หยุดเธอไว้ไม่ได้
นี่มันทำให้ฉันจะบ้าตาย ฉันเข้าใจนะที่เธอสูญเสียเหตุผลไปนั่นก็เพราะคนรักเธอหายตัวไป แต่ว่าฉันไม่อยากจะเข้าไปในถ้ำนั่นเลยจริงๆ
ให้ตายสิ ทำไมเธอถึงยังไม่ออกมาล่ะ? มีอะไรเกิดขึ้นข้างในนั้น?
เราที่ทำอะไรไม่ถูกได้แต่รอเธออยู่สักพัก ก่อนที่จะหันหลังกลับเพราะทนต่อความรู้สึกไม่ดีได้ มันอาจจะเป็นฉันคิดไปเองก็ได้ แต่ว่าทันทีที่ท้าวของเราพ้นออกมาจากผานั่น ฉันคิดว่าฉันได้ยินเสียงหัวเราะน่ากลัวตามหลังมาอีกด้วย
การเลือกหนีเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องแล้ว
สิ่งที่อยู่ข้างในนั้นไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะจัดการได้
ฉันจะไม่มีวันเข้าไปใกล้ที่นั่นอีก
…
หลังจากที่อ่านสมุดบันทึกของผู้รอดชีวิตนิรนามจบได้ปล่อยอึนยูริลง
“คุณโอเคนะ?”
อึนยูริได้ทรุดตัวลงไปแทน เธอได้จับมือของซอลจีฮูเอาไว้ และค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นมา
“ฮ่าห์ ฮ่าห์”
เธอได้สูดหายใจอยู่สักพัก ก่อนที่จะเช็ดน้ำลายออกจากปาก และกลับขึ้นมายืนตรง ซอลจีฮูได้พูดขึ้นด้วยความอึดอัดใจ
“ขอโทษนะครับ ควันมันเร็วกว่าที่ผมคิดไว้”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
อึนยูริได้สงบลมหายใจลง และส่ายหัว
“นี่เป็นครั้งแรกเ
