ักนิด
กร๊อบบบบ!
“อ๊ากกกก!”
ฆาตกรได้ร้องเสียงหลงออกมา เขาคงจะต้องเจ็บปวดมากจนทำให้ดิ้นพล่านด้วยความทรมาน แต่มือซ้ายของเขาก็ยังคงจับขวานไว้แน่น และเหวี่ยงมันออกมา-
“ยอดเยี่ยม”
แต่แล้วขวานก็ต้องตกลงเมื่อหมัดอันทรงพลังได้กระแทกเข้าที่ท้อง ซอลจีฮูได้โจมตีซ้ำอีกครั้งในจุดเดิมโดยไม่ยอมหยุดเลย ฆาตกรได้ทรุดตัวลงไปคุกเข่ากับพื้น จากนั้นเมื่อถูกเตะเข้าที่ปลายคางอย่างรวดเร็วแล้ว มันก็ได้นอนนิ่งไป
‘ที่เป็นสีเขียวก็เพราะอ่อนแอสินะ…’
ฝ่ายตรงข้ามคงจะไร้ซึ่งภัยคุกคามต่อซอลจีฮูต่อให้เขาจะกระชากคอมาบอกว่า ‘ช่วยฆ่าฉันที’ ก็ตาม สำหรับซอลจีฮูที่หวังว่าจะได้เจอกับการต่อสู้เอาชีวิตรอดแล้ว นี่มันทำให้เขาอดส่ายหัวอย่างผิดหวังไม่ได้
ท้ายที่สุดแล้วนี่ก็แค่บทฝึกสอน มีอีกหลายอย่างที่เขาต้องทำในเขตพื้นที่เป็นกลาง เพราะงั้นการใช้เส้นทางที่ง่ายและรวดเร็วที่สุดมันคงจะดีกว่า
“กรรร…”
ฆาตกรขวานได้กัดฟันเงยหน้ามาจ้องซอลจีฮู
“อย่าแยกเขี้ยวสิ”
ยังไงก็ตามเท้าของซอลจีฮูก็กระแจกเข้าใส่ฟันของฆาตกรจนทำให้ฟันร่วงออกมาจนหมด
ตื๊ดดด! โทรศัพท์ได้สั่นขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ซอลจีฮูไม่รู้เลยว่ามีอัพเดทอะไร แต่ว่าเขาก็เฝ้ามองสำรวจดูที่เอวของฆาตกรอย่างตั้งใจ ตรงนั้นมีอาวุธมากมายถูกแขวนเอาไว้อย่างที่อึนยูริบอก แต่น่าเสียดายที่ไม่มีหอกอยู่เลย
“ไม่มีหอก? ทำไมไม่พกมาสักเล่มล่ะ?”
“ฮืออ… ฮืออ…”
เสียงร้องคร่ำครวญได้ดังออกมา แต่ซอลจีฮูก็กำหมัดอย่าง
