บทที่ 279 – ผจญฤดูหนาว (4)
ซอลจีฮูได้มุ่งหน้าไปที่วิหารลูซูเรีย บางทีอาจจะเพราะว่าดึกแล้วทำให้ภายในวิหารเงียบสนิท
ลูซูเรียได้อ้าแขนตอบรับซอลจีฮู โดยที่บอกว่าเขาไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว
ซอลจีฮูก็ไม่ได้ปฏิเสธ หลังจากถูกลูซูเรียดูแลอย่างดีสักหน่อยแล้ว เขาก็เผยเหตุผลในการมาที่นี่ของเขา
ลูซูเรียที่อ่านความคิดของซอลจีฮูได้พูดขึ้นด้วยความตกใจ
[นี่เจ้ากำลังจะใช้คะแนนคุณูปการมากขนาดนี้เลย?]
‘ครับ ได้หรือเปล่าครับ?’
[ขอเวลาดูก่อนนะ]
ลูซูเรียได้ขอเวลาในการคำนวน ไม่นานนักน้ำเสียงอันยั่วยวนก็ได้ดังขึ้นในหัวของเขา
[ได้สิ ใช่แล้ว ถึงมันแทบจะเป็นไปไม่ได้ก็ตามที]
คำตอบในแง่บวกได้ถูกส่งกลับมา สีหน้าของซอลจีฮูได้สดใสขึ้น
[จริงหรอครับ? ทำได้ใช่ไหมครับ?]
ซอลจีฮูได้ถามขึ้นอีกครั้ง
[เจ้าคงไม่รู้สินะว่าเจ้ามีแต้มคุณูปการมากแค่ไหน?]
ลูซูเรียได้พูดอย่างอารมณ์ดี จนทำให้ซอลจีฮูหัวเราะแห้งๆออกมา
‘ผมไม่รู้ครับ คนรอบตัวผมเอาแต่ยกยอผมโดยเรียกผมว่าวีรบุรษหรือตำนาน แต่ว่าผมไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรแบบนั้น…’
[ลองคิดแบบนี้นะ เจ้าได้กำจัดความหมั่นเพียรอันนิรันดร์ลงไป นี่เป็นสิ่งที่ทั่วทั้งพาราไดซ์ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อนนับตั้งแต่ที่การบุกรุกของราชินีปรสิต]
ลูซูเรียได้พูดขึ้นอย่างใจดี
[ที่สำคัญคือเจ้าเป็นคนแรกที่ทำมันสำเร็จ สำหรับงานแบบเดียวกันแล้ว คะแนนคุณูปการที่จะได้รับจะขึ้นอยู่กับสถานการณ์ และประวัติความเป็นมา]
‘อ่า’
[คะแ
