บทที่ 254 – หากว่าออกวิ่งทั้งๆที่เมาอยู่ (3)
ซอลจีฮูได้เดินตามไปส่งฮ่าวอวิ่นที่ประตู และกล่าวอำลา เมื่อฮ่าวอวิ่นได้ไปแล้ว ผู้ดูแลส่วนตัวของเขาก็ได้เดินตามเขาออกไปจากสำนักงานคาเพเดี่ยม
ฮ่าวอวิ่นได้เดินตามพื้นถนนด้วยสีหน้านิ่งๆโดยไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว
ติ๋ง หยดน้ำฝนได้ตกลงมาจากฟ้าทำให้ฮ่าวอวิ่นหยุดชะงัก และเงยหน้าขึ้นมอง
ดวงอาทิตย์ยังคงอยู่กลางท้องฟ้า แต่ว่าท้องฟ้าก็มืดแล้ว เมฆหมอกได้เข้ามาปกคลุมก่อนที่เขาจะรู้ตัว และตอนนี้มันก็ดูเหมือนกับฝนจะตกลงมาได้ตลอดเวลา
ติ๋ง ติ๋ง ติ๋ง ติ๋ง หยดน้ำฝนได้เริ่มตกลงมามากยิ่งขึ้นราวกับจะเป็นการพิสูจน์
ชายสวมแว่นสีดำข้างๆเขาได้เงยหน้าขึ้นมองก่อนจะกางเสื้อออกมา และเดินเข้าหาฮ่าวอวิ่น
“หมิงเจีย”
ชายที่เข้ามาสวมชุดคลุมให้กับฮ่าวอวิ่นได้ชะงักไป
“นายเคยถามฉันใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงเลือกหัวหน้าคาเพเดี่ยม?”
“…”
“มันง่ายมากเลย นั่นก็เพราะเขาเปล่งประกายยิ่งกว่าใคร”
ฮ่าวอวิ่นได้พูดต่อโดยที่ยังคงมองท้องฟ้า
“ชายผู้ที่ทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้สำเร็จ นักแก้ปัญหาอันชาญฉลาดที่แก้ไขในปัญหาที่ทุกๆคนหมดหนทาง และมีแผนการอันแยบยล นั่นแหละคือชาวโลก และผู้พิเศษ ซอลจีฮูแห่งฮารามาร์ค”
ฮ่าวอวิ่นได้ยิ้มบางออกมา
“ฉันได้เห็นมันอย่างเด่นชัดในงานจัดเลี้ยง เขาได้ไปหาคนกลุ่มน้อยเพื่อปลอบให้พวกเขามาร่วมมือกับตัวเอง เขาได้ชักจูงคนกลุ่มใหญ และจัดการกับคนที่พยายามจะทำลายความสามัคคีด้วยค
