วามเร็วทวีสูงขึ้นทุกขณะแรงอัดอากาศดุร้ายขึ้นทุกเวลา ประหนึ่งจะฉีกโลกหล้าทั้งใบ
เจียงผิงอันแผ่ปราณน่าสะพรึงกลัวดุจเทพมาร จิตสังหารแผ่ออกจากร่างเข้มข้นดุจสสาร ผสานกับห้าเขตแดนเกิดเป็นทะเลโลหิต น ้าทุกหยดบรรจุจิตสังหารชวนพรั่นพรึง
ยิ่งต่อสู้ เกาเยี่ยปิงยิ่งตื่นตะลึง เขาคิดว่าเจียงผิงอันจะทนได้ไม่นาน มิคาดว่าพลังต่อสู้ของอีกฝ่ายจะอยู่ในระดับทัดเทียมกับตนแล้ว
“ข่าวลือจริงหรือนี่?”
เหตุที่พวกเขาสำนักเซียนเทียนหลานเปิดสงครามกับสำนักเซียนอวี่หวงครั้งนี้ ก็เพราะบุตรเจ้าสำนักโอวหยางจั๋วรื่อตกตาย ลือกันว่าเป็นเจียงผิงอันกับเหมียวเสียที่รุมสังหารโอวหยางจั๋วรื่อ
ยามปวงชนได้ข่าวนี้ พวกเขาก็เมินเจียงผิงอันกันไปโดยเผลอตัวทันที คิดว่าข่าวสารผิดพลาด เจียงผิงอันเป็นเซียนไม่ได้ เขาจะมาร่วมสู้ได้อย่างไร เป็นไปไม่ได้สักนิด และคิดเพียงว่าพลังต่อสู้ของเหมียวเสียจะแข็งแกร่งเกินไปแล้ว
แต่ยามนี้ ดูเหมือนข่าวลือจะไม่โกหก เจียงผิงอันสามารถพอประมือเซียนได้แล้วจริง ๆ!
ร้ายกาจยิ่งนัก
“ถือว่าเจ้าโชคดี เซียนผู้นี้ยังมีธุระ จะปล่อยเจ้าไปก่อน”
เกาเยี่ยปิงไม่อยากสู้แล้ว ไม่รู้ทำไม เขาจึงรู้สึกเหมือนวิกฤติจ่อคอหอยยามเผชิญหน้าเจียงผิงอันอย่างบอกไม่ถูกมาตลอด
ในเมื่อกำจัดเจียงผิงอันโดยเร็วมิได้ ก็มีแต่ต้องถอย หากสู้ยืดเยื้อนานเข้า กำลังเสริมของอีกฝ่ายก็อาจมาผสมโรงได้
“ข้าปล่อยเจ้าไปหรือ?”
คู่เนตรมหึมาอันพร่างพราวของเจียงผ
