งหมัด ‘สยบปีศาจ’ หนึ่งหมัด ‘ไร้จำนน’ขนาบขยี้เกาเยี่ยปิงตรงกลาง
ตู้ม!
เสียงระเบิดดังเลื่อนลั่นดุจนภาคำรน เกาเยี่ยปิงแหลกเละเป็นเศษเนื้อ ทะเลโลหิตถาโถมกลืนกิน
เมื่อทะเลโลหิตสลายตัว เกาเยี่ยปิงก็สิ้นร่องรอย
หวังหยางยืงจ้องเรื่องทั้งหมดนี้ตาค้าง ร่างสั่นเทิ้มอย่างเกินควบคุม
“เดนเซียนผู้ทรงพลัง ถึงกับตกตายไวเพียงนี้…”
ต่อให้เดนเซียนสักคนคิดสังหารเดนเซียนด้วยกัน ยังต้องทุ่มเทใช้เวลา แต่เจียงผิงอันกลับทำได้ไวยิ่ง
แม้จะเป็นเพราะเจียงผิงอันยืมพลังศาสตราเซียน แต่ความแข็งแกร่งของตัวเขาก็เกินกังขา
แข็งแกร่งเกินไปนัก
ใต้ระดับเซียน ศิษย์น้องเจียงไร้เทียมทาน
เจียงผิงอันไม่รู้สึกอะไรมากนักในเรื่องพิชิตเดนเซียน คนผู้นี้น่าจะเป็นแค่เดนเซียนทั่วไป พลังต่อสู้ต ่าต้อยเหลือแสน ไม่มีพลังชีวิตกล้าแข็งเช่นเซียนมนุษย์
หากเกาเยี่ยปิงยังไม่ตาย และได้รู้ว่าเจียงผิงอันประเมินตนว่า ‘แย่มาก’ ก็ไม่รู้จะคิดเช่นไร
ร่างของเจียงผิงอันคืนสู่ขนาดปกติ เหินมาหาหวังหยาง
“ศิษย์พี่ใหญ่กลับไปเถอะ เจ้าควรฉวยโอกาสนี้ทะลวงขอบเขตต้องรีบทะลวงขอบเขตเสีย แค่ก ๆ”
ขณะยังพูดไม่จบ เจียงผิงอันก็กระอักไอ โลหิตหยดย้อยจากมุมปากเฉียบพลัน
หวังหยางตกใจ “ศิษย์น้องเจียง เจ้าบาดเจ็บอยู่!”
“เรื่องเล็กน้อยน่ะ นี่เป็นบาดแผลยามจัดการโอวหยางจั๋วรื่อก่อนหน้านี้ ฝึกฝนอีกสักสองสามปีก็หายแล้ว” เจียงผิงอันเช็ดเลือดจากมุมปากพลางเอ่ยเสียงเรียบ
ได้ยินเช่นนี้
