ินด้ามหนึ่งก็ปรากฏในมือเกาเยี่ยปิง กฎเต๋าเซียนเคลื่อนคลุ้งปกคลุม เป็นศาสตราเซียนชิ้นหนึ่ง
เกาเยี่ยปิงจ่ายปราณเซียนให้กับขวานหิน ฟาดฟันใส่เจียงผิงอันสุดกำลังจนสุญตาฉีกแหวก
สีหน้าของเจียงผิงอันดูตกใจ ถอยกรูดอย่างบ้าคลั่งราวขวัญผวากับศาสตราเซียนที่จู่ ๆ ก็โผล่มานี้
เกาเยี่ยปิงฉีกยิ้มเย็น มิคาดว่าข้าจะใช้ศาสตราเซียนล่ะสิ ไม่ว่าเจ้าจะแข็งแกร่งแค่ไหน สุดท้ายร่างกายก็เป็นเพียงมนุษย์ ถูกศาสตราเซียนฟาดฟันยามใด ก็มีเพียงความตายที่รออยู่
“ไปตายซะ!”
ทว่า ยามที่ขวานหินฟาดฟันมาตรงหน้าเจียงผิงอันนั้นเอง มิติพลันบิดเบี้ยว ขวานหินที่ฟันใส่เจียงผิงอันปลาสนาการ ปรากฏเบื้องหลังเกาเยี่ยปิงในบัดดล
พรวด!
มวลสมองสาดกระจาย ศีรษะของเกาเยี่ยปิงถูกศาสตราเซียนจามแบะเป็นสองเสี่ยง
ใบหน้าสองซีกของเกาเยี่ยปิงเผยสีหน้าขวัญผวา สายตาสุดเหลือเชื่อจ้องมองกำไลที่จู่ ๆ ก็ปรากฏบนข้อมือเจียงผิงอัน
ศาสตราเซียนสายมิติ!
ท่าทีขวัญผวาเมื่อครู่ของเจียงผิงอันเป็นของปลอม แค่เพื่อให้เขาย่ามใจโจมตีสุดกำลังเท่านั้น
สารเลวน่ารังเกียจนี่ แข็งแกร่งมากแท้ ๆ แต่ก็ยังเหี้ยมโหดอำมหิต
จบสิ้นแล้ว
เกาเยี่ยปิงประจักษ์จุดจบของตนเองชัดเจน และรู้สึกเสียใจภายหลังยิ่งนัก ไฉนกันเขาจึงโลภมากคิดลงมือกับเจียงผิงอัน หากไม่ยุ่งกับเขาแต่แรกก็ไม่เป็นอะไรแล้วแท้ ๆ
แต่โลกนี้ไม่มียาแก้เสียใจขาย และถึงเสียใจไปก็มิอาจช่วยให้อะไรดีขึ้น
เจียงผิงอันเหวี่ยงหมัด หนึ่
