บทที่ 251 – อีวายามค่ำคืน (6)
“อ๊ากกกก!”
เลือดกองใหญ่ได้ไหลออกมาจากปากของละอองมณี เขาได้พยายามตะเกียดตะกายลุกจากพื้นด้วยความสับสน และตกตะลึง แต่เขาก็แทบไม่อาจจะควบคุมร่างกายได้เลย
ทั้งหมัด และเท้าที่อัดแน่นไปด้วยมานาได้เปลี่ยนให้ภายในร่างกายของเขายุ่งเหยิง
แม้กระทั่งในตอนที่ระดับมานาของซอลจีฮูอยู่ที่ ปานกลาง (สูง) ก็ยังสามารถจะตัดเมดูซัสที่อยู่ในจุดสูงสุดระดับกลางของพวกปรสิตได้เลย เพราะงั้นมันจึงไม่มีทางเลยที่ชาวโลกธรรมดาๆคนหนึ่งจะทนกับการโจมตีระดับ สูง (สูง) ได้
“อะ ไอ้สารเลว…!”
ละอองมณีได้พยายามเงยหน้าขึ้นมา ซอลจีฮูได้ยกเท้าขึ้นข้างหน้าทันที และเมื่อละอองมณีเห็นแบบนี้ก็ได้รีบตะโกนออกมา
“ไอ้สารเลว แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!?”
เท้าได้ชะงักไป
“แกคิดว่าแกเป็นใคร…?”
ละอองมณีได้หยุดพูดไปกลางคันด้วยสีหน้าสับสน นั่นก็เพราะจู่ๆศัตรูก็ย่อตัวลงมาสบตากับเขา
เมื่อเขาได้สบตากับสายตาอันน่ากลัวของชายหนุ่ม และสัมผัสได้ถึงออร่าอันน่าหวาดผวา-
“…”
ลมหายใจของละอองมณีก็นิ่งไป
“นายเป็นใครล่ะ?”
น้ำเสียงนิ่งๆได้ดังออกมา เพียงแค่สายตามันก็เหมือนกับจะฆ่าเขาได้เลย การได้เผชิญหน้าเข้ากับสายตานี้ได้ทำให้สีหน้าโกรธแค้นของละอองมณีได้กระจายหายไปแทบจะทันที
เหงื่อได้ค่อยๆหยุดลงมาจากหน้าผากของเขาทีละหยด รูขุมขน ม่านตา และริมฝีปากที่โชกเลือดของเขาได้เปิดกว้างด้วยความกลัว
“แกเป็นใคร?”
คำถามน่าขนลุกได้ดังออกมาอีกครั้ง ละอ
