บทที่ 250 – อีวายามค่ำคืน (5)
เขาไม่ได้เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ต้น ที่ทุกๆอย่างมันกลายมาเป็นแบบนี้ก็เพราะเหตุการณ์ที่เลี่ยงไม่ได้
มันเป็นในเขตพื้นที่เป็นกลางหรือเปล่านะ? ในตอนที่การล่าขุมทรัพย์ได้ใกล้เข้ามา ผู้คนได้แบ่งกันออกกเป็นสองกลุ่ม และจู่ๆอีกกลุ่มหนึ่งก็ได้เข้าโจมตีกลุ่มแรกอย่างกระทันหัน พวกเขาได้ถูกขโมยเหรียญจนมีไม่พอสำหรับผ่านด่าน
สมบัติ ละอองมณีได้อยู่ในกลุ่มของคนที่ถูกโจมตี ท่ามกลางความสับสนสมบัติ ละอองมณีได้ได้พยายามต่อสู้ขัดขืนกับชายหนุ่มที่พุ่งเข้าใส่เขา
เขาจำไม่ได้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขาจำได้ก็แต่ว่าดวงตาอันเกรี้ยวกราดและอาฆาตของเด็กหนุ่มได้หายไป และถูกแทนที่ด้วยความขมขื่นเสียใจ และทำอะไรไม่ได้
เมื่อสถานการณ์จบลง สมบัติ ละอองมณีก็ได้สติขึ้นมาตอนที่เด็กหนุ่มกลายเป็นศพไปแล้ว
ดังนั้นสมบัติ ละอองมณีจึงได้ลงมือฆาตกรรมเป็นครั้งแรก ในตอนแรกเขาสับสนเกินกว่าจะคิดอะไรได้ ก่อนที่จะนึกถึงประตูมิติ และรีบไปจ่ายค่าผ่านทางเข้าไปสู่เขตพื้นที่เป็นกลาง
แต่ว่าความรู้สึกของการดิ้นรนขัดขืนของชายหนุ่มยังคงฝังแน่นอยู่ภายในมือของเขา คอยตามหลอกหลอนอยู่เรื่อยมา ไม่สิ การจะพูดว่ามันคอยตามหลอกหลอนก็ไม่ถูกสักหน่อย
มือของเขาสั่น ลมหายใจติดขัด และหัวใจก็เต้นแรงด้วยความตื่นเต้น มันแทบจะไม่มีสัญญาณของความรู้สึกผิดเลย
มันเหมือนกับเป็นความปิติยินดีซะมากกว่า
นอกไปจากนี้เมื่อไหร่ที่เขานึกถึงสายตาที่ก
