รำบว่ำเกิดอะไรขึ้น
เกำเยี่ยปิงตกใจอย่ำงยิ่ง เจียงผิงอันผู้นี้แข็งแกร่งเสียจนท ำลำยฤทธิ์ศิษย์เอกรุ่นปัจจุบันของส ำนักเซียนเทียนหลำนลงได้
นอกจำกนั้น จิตสังหำรชวนขนลุกจำกตัวเจียงผิงอันยังท ำให้เดนเซียนอย่ำงเขำรู้สึกขนพองสยองเกล้ำ
“ฆ่ำเขำ! ฆ่ำเขำซะ!”
ฉำงหงตะคอกสั่งเกำเยี่ยปิง ขณะนี้เขำเปี่ยมควำมแค้นทะลักล้นต่อเจียงผิงอัน
เกำเยี่ยปิงขมวดคิ้ว หำกเป็นฉำงหงในกำลก่อน เขำก็อำจยังฟังค ำสั่ง เพรำะถึงอย่ำงไรฉำงหงก็เป็นอัจฉริยะมำกศักยภำพ ไม่ช้ำก็เร็วก็จะบรรลุเซียน สถำนะสูงส่งยิ่ง
แต่ขณะนี้ ฉำงหงกลำยเป็นคนไร้ประโยชน์ไปแล้ว
ป้ำบ!
เกำเยี่ยปิงตบหน้ำฉำงหงฉำดใหญ่ “คิดว่ำตัวเองเป็นใคร กล้ำมำชี้นิ้วสั่งเซียนผู้นี้?”
ก่อนหน้ำนี้ยำมพบฉำงหงในส ำนัก เขำต้องคำรวะอีกฝ่ำย แต่อีกฝ่ำยหำเหลือบแลเขำไม่ ไม่เห็นหัวเดนเซียนอย่ำงเขำสักนิด เรื่องนี้ตรำตรึงในใจเขำไม่ลืม ในที่สุดวันนี้ก็สบโอกำสทวงแค้น
ดวงตำของฉำงหงดับวูบชั่วขณะ ซี่ฟันกระเด็นไปหลำยซี่
นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลำยปีนักที่เขำถูกผู้ใดตบหน้ำ ก่อนหน้ำนี้ต่อให้เป็นเซียน พบหน้ำเขำก็ยังสุภำพให้เกียรติ
ฉำงหงเดือดดำลยิ่งทว่ำมิกล้ำพูด เขำในยำมนี้มิใช่อัจฉริยะเลิศล ้ำเช่นที่เคยเป็น แต่เป็นเพียงผู้ฝึกตนทั่วไปที่ถูกท ำลำยฤทธิ์คนหนึ่งเท่ำนั้น
หำกเขำล่วงเกินอีกฝ่ำย เขำได้ตำยที่นี่แน่
เกำเยี่ยปิงไม่สนใจคนไร้ค่ำอย่ำงฉำงหงมำกนัก สำยตำมองตรงมำที่เจียงผิงอัน
เนิ่นนำนก่อนที่เจียงผ
