บทที่ 239 – สายลมกลายเป็นพายุ (1)
หลังจากตั้งแคมป์แล้ว ซอลจีฮูที่กำลังยืดกล้ามเนื้ออยู่ก็ได้นั่งลงตามคำขอของจางมัลดง
เทคนิคไหนควรจะเรียนก่อน ควรจะฝึกอะไรเป็นอย่างแรก
ความคิดเหล่านี้ได้วนเวียนอยู่ในหัวของเขาไปมาจนทำให้เขาตื่นเต้น
“โซรา มาตรงนี้ด้วย”
จนกระทั่งจางมัลดงได้พูดแบบนี้
“เรากำลังจะเริ่มมันแล้วใช่ไหม?”
“แค่มาตรงนี้ก็พอ”
ฟีโซราได้ค่อยๆก้าวเท้าเข้ามาอย่างไม่เต็มใจ
“ไม่ว่าฉันจะบอกเขากี่ครั้งก็ไม่มีทางที่เขาจะเข้าใจได้ เพราะงั้นเราจะต้องแก้นิสัยเขาด้วยวิธีนี้”
ซอลจีฮูไม่เข้าใจเลยว่าจางมัลดงกำลังหมายถึงอะไร
แต่ว่าเขาก็รู้ว่านี่คือคติของจางมัลดง ‘ถ้าสมองไม่เข้าใจ ถ้างั้นก็ให้ร่างกายได้เรียนรู้’
“ทั้งคู่เตรียมประลอง”
เขาได้ทิ้งคำประกาศออกมา
“ประลอง?”
“อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำสอง”
หลังจากพูดออกมาอย่างหนักแน่น เขาก็เสริมออกมาอีกว่า “แต่”
“ทั้งคู่ห้ามใช้มานา”
มันเป็นเงื่อนไขที่ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด โดยเฉพาะกับซอลจีฮู
“ไม่ใช่แค่มานานะ แต่ก็ห้ามใช้พลังจากอุปกรณ์ด้วยเหมือนกัน”
นี่มันก็หมายความว่าซอลจีฮูกับฟีโซราจะประลองกันด้วยร่างกายและเทคนิคเพียงเท่านั้น
จางมัลดงได้ก้าวถอยไป และให้พื้นที่ทั้งสองคน
‘…อะไรนะ?’
ซอลจีฮูได้ผงะไป แต่ว่าเขาก็หยิบหอกขว้างออกมาจากเข็มขัดแต่โดยดี สิ่งที่จางมัลดงบอกกับเขาจะต้องมีเหตุผลอย่างแน่นอน
ฟีโซราได้มองไปรอบๆ และหยิบกิ่งไม้ขึ้นมา แต่ว่า…
“ตั้งใจ เธออยากจะแพ้อีกงั
