บทที่ 230 – กฎเกณฑ์ (1)
แสงแดดเจิดจ้าได้ส่องผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง
เมื่อแสงแดดรุนแรงได้เข้ากระทบกับใบหน้า ซอลจีฮูก็ได้ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย และรีบซุกเข้าไปในจุดที่อบอุ่นตามสัญชาตญาณ
“อ่า…”
เสียงครางเบาๆได้ดังขึ้นมา
“ฉันต้องตื่นไปทำงาน… ไม่สิ… ฉันยังนอนได้อีกหน่อย… แต่ฉันกลับตื่นขึ้นมาเองในตอนนี้…”
เขาได้พลิกตัวไปมาพร้อมลมหายใจแรง
“เฮ้ ถอยไปซะ”
คิมฮันนาห์ได้ผลักซอลจีฮูออกไป
“อื้อ…”
แน่นอนว่าเขาได้คลานกลับมาหาเธอในทันที
“พระเจ้า”
“ซอนฮวา… พี่สาวยูฮุย… ถ้าทำแบบนี้… ฉันหายใจไม่ออกนะ…”
“พระเจ้า”
คิมฮันนาห์ได้ถอนหายใจออกมา
ฝันแบบไหนกันถึงได้ทำให้เขาแสดงสีหน้ามีความสุขแบบนี้?
“ไอ้เจ้าเด็กน้อยนี่…”
หลังจากดันตัวซอลจีฮูออกไปได้แล้ว เธอก็รีบลุกขึ้นจากเตียงทันที
ซอลจีฮูได้เม้มปากแน่นและกลิ้งตัวไปมา เขาได้ซุกหน้าลงไปบนผ้าห่มอุ่นๆที่ยังมีความอบอุ่นของร่างกายคิมฮันนาห์อยู่
กลิ่นหอมอ่อนๆของเครื่องสำอางกับแอลกอฮอล์ได้โชยแตะจมูกซอลจีฮู
“ผมจะไปต้มน้ำให้นะครับ”
“ขอบคุณ”
“คุณต้องการรับประทานอะไรเป็นอาหารเช้า?”
“อะไรก็ได้ที่ช่วยแก้เมาค้าง ช่วยเสิร์ฟสองที่ด้วยนะ”
เสียงต่างๆมากมายได้ดังเข้าหูซอลจีฮูทำให้เขาค่อยๆตื่นขึ้นมา มีทั้งเสียงประตูถูกปิด เสียงน้ำไหล เสียงต้มน้ำ ต่างๆมากมาย…
เขากระทั่งได้กลิ่นหอมชวนน้ำลายสออีกด้วย
ขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้นมา ผ้าเช็ดตัวเปียกๆก็ถูกโยนลงมาบนใบหน้าของเขา
“…นั่นมันอะไรกั
