บทที่ 231 – กฎเกณฑ์ (2)
ทั้งกลุ่มได้เดินทางมาถึงฮารามาร์ค พวกเขาไม่ได้ตรงไปที่สำนักงานคาเพเดี่ยมเลย แต่เลือกไปที่วิหารก่อน
คิมฮันนาห์ที่ได้เร้งเร้าจะดูกล่องเก็บสมบัติขององค์กรได้แต่อ้าปากค้างออกมา
“นี่มัน… แค่ส่วนหนึ่ง? ไม่ใช่ทั้งหมดหรอกหรอ?”
[ไม่ใช่!]
โฟลนได้โผล่ออกมาอย่างกระทันหัน
คิมฮันนาห์ได้ผงะไป แต่ว่าเธอก็ไม่ได้ตกใจมากนัก นั่นก็เพราะว่าซอลจีฮูได้แนะนำโฟลนให้กับเธอตั้งแต่อยู่บนรถม้ากันแล้ว
ในตอนแรกที่เห็นวิญญาณเป็นหนึ่งในทีมเธอก็ตกใจอยู่ แต่ไม่นานนักเธอก็ชินกับมันอย่างรวดเร็วด้วยการบอกว่าในพาราไดซ์มันไม่มีอะไรปกติอยู่แล้ว
[คุณคิดว่าตระกูลรอชเชอร์ใช้ชีวิตกันด้วยแค่ไม่กี่ร้อยเหรียญทองงั้นหรอ? ตระกูลของเราน่ะคือชั้นหนึ่ง พวกเขาได้ทำธุรกิจหลายหมื่นเหรียญทองต่างหาก!]
แต่ว่าเมื่อคิมฮันนาห์ยังคงมองมาอย่างสงสัยอยู่ ซอลจีฮูก็พูดขึ้น
“เราต้องไปยืนยันที่นั่นอีกที่ แต่ฉันคิดว่ามันมีความเป็นไปได้สูง หากว่าข้อมูลผิด ถ้างั้นพวกเราก็คงไม่เจอมรดกแม้แต่ส่วนเดียวหรอกนะ”
“…ก็จริง”
คิมฮันนาห์ได้ยอมรับออกมา จากนั้นก็หยิบเอาสมุดพกเล็กๆและปากกาออกมาจากเสื้อเชิ้ต เธอได้ค่อยๆเปิดกระเป๋าพร้อมฮัมเพลงอย่างสนุกสนาน
“เธอกำลังจะทำอะไรน่ะ?”
“ทำหน้าที่ของฉันในฐานะผู้จัดการบัญชีไงล่ะ”
คิมฮันนาห์ได้พูดออกมาทั้งๆที่จดลงไปในสมุดพกเล็กๆของเธอ
“นับตั้งแต่ตอนนี้พวกเราได้กลายเป็นอกกรแล้ว หากว่าเรามาจัดการสิ่งต่างๆทีห
