บทที่ 232 – สายใยที่ถักทอเข้าด้วยกัน (1)
“สมกับชื่อของเธอจริงๆเลย ช่างเป็นหญิงสาวที่ทะเยอทะยาน และกล้าหาญจริงๆ”
หลังจากการประชุมจบลงจางมัลดงก็ได้พูดกับตัวเองเบาๆ เขาดูเหมือนจะพอใจขึ้นมาเป็นครั้งแรกหลังจากผ่านมานานแล้ว ไม่ว่าใครมองมาก็ชัดเจนมากว่าเขาบอกใจในสิ่งที่เกิดขึ้น
ซอลจีฮูได้ยิ้มแห้งๆออกมา
“จริงๆแล้วผมกังวลกับการที่เธอแข็งกร้าวเกินไปในการประชุมครั้งแรก”
“อย่าโง่ไปหน่อยเลย”
จางมัลดงได้แค่นเสียงออกมา
“เราไม่ได้กำลังอยู่บ้านนะ ใครก็ถามที่ไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เธอบอกก็ควรจะออกไปซะเดี๋ยวนี้เลย”
“…”
“จากที่ฉันได้ยินมา เธอไม่ได้พูดอะไรผิดเลย ที่ทุกๆคนไม่พูดอะไรก็เพราะทุกๆคนต่างก็ยอมรับในสิ่งที่เธอพูด และนั่นก็ลืมถึงโชฮงเองด้วย นายก็เห็นแล้วไม่ใช่หรอ?”
“แต่ว่า-“
“แต่? แต่อะไร?”
จางมัลดงได้ขัดเขาอย่างไม่แยแส
“ที่พวกเขาได้มีความสุขอิสระภาพมาจนถึงตอนนี้นั่นก็เพราะพวกเขาทำงานภายใต้ร่มธงของคาเพเดี่ยมที่ซึ่งใช้ชีวิตอยู่กับวันนี้ นายยังคิดจะใช้ชื่อคาเพเดี่ยมต่อไปอีกงั้นหรอ?”
“…ไม่ครับ”
“ใช่แล้ว นายไม่ใช้มัน สำหรับถังไวน์ใหม่ก็ต้องมีการชงไวน์ใหม่ด้วยเช่นกัน แต่ล่ะทีมต่างก็ต้องมีกฎพื้นฐานที่จำเป็นต้องรักษาไว้แต่แรกแล้ว คาเพเดี่ยมน่ะแค่พิเศษเท่านั้นเอง”
เมื่อเห็นว่าซอลจีฮูไม่ได้ขัดขึ้นหรือไม่เห็นด้วย จางมัลดงก็พูดต่อ
“จีฮู การเป็นสมาชิกขององค์กรนั่นมันหมายถึงการต้องใช้ชีวิตร่วมกัน เป็นสังคมที่ส
