มาชิกต้องมีคุณค่าและความสนใจในสิ่งเดียวกัน”
“ใช่ครับ”
“ในตอนนี้อาจจะมีแค่สิบคนเท่านั้น แต่ว่าจำนวนสมาชิกก็จะยิ่งเพิ่มขึ้นตามองค์กรที่ขยายขนาดขึ้นไป บางทีจำนวนคนอาจจะเกินสองหลักขึ้นไปสามหลักเลยก็ได้”
จางมัลดงได้มองไปรอบๆสำนักงานเพื่อดูว่าไม่มีใครอยู่รอบๆ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ซอลจีฮู
เขาได้ลดเสียงลง และกระซิบออกมา
“เมื่อจำนวนคนเพิ่มขึ้นก็จะมีโอกาสในการแตกหักกันขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ ความขัดแย้งมันอาจจะเกิดขึ้นเหมือนกับยี่ซอลอาและโซรา”
ซอลจีฮูเข้าใจในทันทีเมื่อจางมัลดงได้พูดถึงยี่ซอลอากับฟีโซราเป็นตัวอย่าง
“นี่คือข้อจำกัดที่ทำให้นายต้องมีกฎเอาไว้รับมือกับปัญหานี้ นายจะต้องปล่อยให้ฝ่ายที่เกี่ยวข้องในการแก้ไขสถานการณ์นี้เอง แต่แน่นอนว่านายจะต้องไม่ให้อิสระพวกเขามากเกินไป หากไม่เช่นนั้นองค์กรของนายก็จะกลายเป็นวุ่นวาย ฉันเคยเห็นองค์กรมากมายต้องพังลงเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว”
“…”
“นี่คือเหตุผลที่นายต้องมีกฎข้อบังคับ มันคือพื้นฐานที่จะทำให้ทุกๆอย่างยุติธรรม คุณคิมฮันนาห์ก็รู้เรื่องนี้ด้วยเช่นกัน”
จากนั้นจางมัลดงก็ถอนหน้ากลับไป และนั่งลงบนโซฟา
“ฉันแค่พูดเพื่อเอาไว้เท่านั้นแหละ อย่าได้ดูถูกเธอเชียวนะ”
“ครับ?”
“อย่างน้อยก็ไม่ใช่สำหรับในตอนนี้ ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนมีความสามารถอย่างเธอถึงมาช่วยเรา…”
จางมัลดงได้ยิ้มแห้งๆออกมา
“แต่ว่าจากสายตาที่เต็มไปด้วยไฟของเธอ ถึงฉันจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แ
