ว่าตัวเขาใช้เงินได้ฟุ่มเฟือยขนาดไหน
หากว่าเขาเดินดูประเมินราคาของสักหน่อยก็คงจะดี แต่ว่านี่เขากลับหยิบเอาทุกๆอย่างที่เขาสนใจมานี่สิ
ในการประมูลเขาได้ตบโต๊ะประมูลไม่หยุด และเสียเงินไปเกินกว่าที่จำเป็น
โชฮงได้บอกให้เขาใช้เงินให้ฉลาดขึ้น แต่ว่าฮิวโก้ก็แค่ยิ้มออกมาพร้อมทั้งใส่เกราะที่เพิ่งซื้อมาใหม่
ซอลจีฮูได้ซื้อของมาเช่นกัน เขาได้ซื้อชุดคลุมที่ช่วยป้องกันความหนาวเย็นมาในราคา 100 เหรียญเงิน
โชฮงได้ปรบมือออกมา
“เอาล่ะ วันนี้ก็จบแล้ว เราไปลองชิมเหล้าของสกีเฮราซาร์ดกันหน่อยดีไหม?”
“ฉันพอจะรู้จักบาร์ดีๆอยู่นะ”
เมื่อได้ยินคำแนะนำของฟีโซรา โชฮงก็พยักหน้าออกมา
“นำทางไปเลย!”
“ฮูเร่ห์!”
มาเรียได้กระโดดชูมือขึ้นอย่างยินดี โชฮงก็หัวเราะออกมา และหันหน้ากลับมา
“ซอล? นายมัวทำอะไรอยู่? รีบไปกันเถอะเร็วเข้า!”
“หืม? เอ่อ ฉัน…”
ซอลจีฮูได้สะดุดไป
ไปหรือไม่ไปดีนะ เขารู้สึกสับสน แต่ว่าเขาก็ไม่ได้คิดนานนัก
ตอนนี้มันก็ใกล้มืดแล้ว หากว่าเขาปล่อยไว้นานกว่านี้ เขาก็คงจะต้องไปในวันพรุ่งนี้ การทำอะไรให้เรียบร้อยในวันนี้มันคงจะทำให้เขารู้สึกดีกว่า
“ไปกันก่อนเลย ฉันยังมีเรื่องต้องทำ เดี๋ยวเสร็จธุระแล้วจะตามไปนะ”
“อะไรกัน? นายจะไปไหน?”
“ฉันต้องไปหาคนๆหนึ่งก่อน”
“มากับเราก่อนสิ เรื่องด่วนหรอ?”
“พวกเธอดื่มกันทั้งคืนอยู่แล้วนี้ อย่างช้าสุดฉันก็เสร็จธุระตอนเช้า แต่น่าจะเร็วกว่านั้นแหละ”
“อ่า ถ้างั้นก็ได้ เสร็จธุระก็บอก
