บทที่ 218 – ความปรารถนาที่ไม่อาจเติมเต็ม
ภายในพระราชวังทองคำนั้นงดงามอย่างแท้จริง สัญลักษณ์สีทองได้ถูกสลักเอาไว้บนพื้นหินอ่อน และกระทั่งหน้าต่างก็ยังมีขอบทองอีกด้วย
และด้วยเครื่องประดับตกแต่งต่างๆภายในพระราชวัง ต่างก็ทำให้ทุกๆคนนึกไปถึงพระราชวังแวร์ซายของฝรั่งเศษ ที่ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความงดงาม
“ฉันรู้สึกยินดีนะที่พวกคุณชอบพระราชวังจนๆแห่งนี้”
จากนั้นเสียงดังกังวาลก็ดังเข้ามาในหูทุกๆคน จนทำให้สายตาของพวกเขามองตรงออกไปด้านหน้า
มีบัลลังก์ที่ทำมาจากทองคำตั้งอยู่ที่ปลายสุดของทางเดิน และตรงนั้นมีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังค่อยๆลุกขึ้นมองดูทีมปฏิบัติการอย่างเป็นมิตร
เธอดูยังเด็กและอ่อนแอ ส่วนสูงดูจะไม่ถึง 150 เซนติเมตรด้วยซ้ำไป ผมสีน้ำเงินของเธอถูกเสยไปด้านหลัง และมัดเป็นจุกไว้ซึ่งช่วยขับเน้นใบหน้าเล็กๆของเธอมากยิ่งขึ้น
ดูเหมือนการเรียกเธอว่าหญิงสาวจะเหมาะกับผู้หญิงซะอีก
ตึก… ตึก…
ซอลจีฮูได้รู้สึกงุนงงขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงส้นเท้า หญิงสาวกำลังเดินลงมาจากบันไดอย่างสง่างาม โดยที่มือยังคงประสานอยู่ที่ท้องน้อย
เมื่อเธอเข้ามาใกล้ขึ้น เครื่องแต่งการของเธอก็เริ่มมองเห็นได้ชัดเจน ด้านบนของเธอสวมใส่ไว้ด้วยชุดเดรสสีดำในสไตล์โกธิคโลลิต้าซึ่งช่วยแสดงให้เห็นถึงส่วนโค้งเว้าของเธอ และส่วนร่างของเธอได้สวมไว้ด้วยกระโปร่งกว้างที่ยาวจนถึงข้อเท้า
“ขอบคุณทุกๆคนที่ตอบรับคำเชิญของฉันนะ”
หลังจากที่เดินลงมาจากบันไดแล้ว เ
