บทที่ 211 – ประโยชน์ที่คาดไม่ถึง (2)
รถม้าได้ขับผ่านพรมแดน และเข้าสู่พื้นที่พรมแดน ทีมปฏิบัติการได้ลงมาจากรถม้า และเริ่มเดินเท้าไปที่จุดหมาย
ในระหว่างเดินทางพวกเขาไม่ได้ถูกมอนสเตอร์แม้แต่ตัวเดียวเข้าโจมตีแล้ว จริงๆแล้วพวกเขาถึงขนาดยังไม่เคยเห็นมอนสเตอร์สักตัวด้วยซ้ำไป
นี่มันเพราะว่าพื้นที่นี้เป็นที่ที่มนุษย์กับสมาชิกของสหพันธรัฐใช้กันบ่อยๆ ซึ่งต่างไปจากป่าแห่งการปฏิเสธที่เป็นเขตพรมแดนระหว่างปรสิตกับมนุษย์ มอนสเตอร์ส่วนใหญ่ของที่นี่ได้ถูกจัดการกวาดล้างออกไปเป็นร้อยๆพันๆครั้งแล้ว
ผลก็คือทีมปฏิบัติการสามารถจะเดินทางโดยไร้อุปสรรคได้จนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน
“พระเจ้า มันเกือบจะมืดแล้วนะ ทำไมเจ้าพวกนั้นมันช้าจังเลยล่ะ? หากว่าพวกเขาตั้งใจจะหอกให้พวกเรากลัว แล้วก็ไม่ให้เรานอนหลับจะทำยังไง?”
โชฮงได้บ่นออกมาหลังจากที่โดยที่บอกว่าสหพันธรัฐอาจจะลอบโจมตีพวกเขาหลังจากที่ทำให้พวกเขาหมดแรง
ซอลจีฮูไม่ได้พูดอะไรเลยนั่นเพราะเขาก็รู้ดีว่าเธอก็แค่บ่นออกมาตามภาษาคนที่เบื่อกับการเดินทางเท่านั้นเอง
‘ทำไมพวกเขายังไม่มาอีก…?’
จริงๆแล้วซอลจีฮูก็รู้สึกว่ามันแปลกๆ คำว่า ‘ห้ามนอนหลับ’ ยังคงติดอยู่ในใจของเขา
พวกเขายังอยู่ห่างไกลจากเป้าหมาย หากว่ายังเป็นแบบนี้ต่อไปพวกเขาก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินทางในตอนกลางดึก
ในตอนนั้นเองจู่ๆคาซุกิที่กำลังนำทางกลุ่มอยู่ก็หยุดนิ่งไป
“คุณคาซุกิ?”
เงียบ
ซอลจีฮูได้รีบเดินออกไปข
