บทที่ 212 – ประโยชน์ที่คาดไม่ถึง (3)
หลังจากได้ยอมรับข้อเสนอของยูเรลแล้ว ซอลจีฮูก็ได้สั่งให้ทีมของเขาตั้งแคมป์กันบริเวณนี้ ในตอนนี้พวกเขาได้รับอนุญาตจากสหพันธรัฐแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องเดินเตร่ไปตามบริวเณชายแดนอีกต่อไป
แถมเขายังค่อนข้างโชคดีที่ได้มาเจอเข้ากับแฟรี่ถ้ำ
เนื่องจากแฟรี่ถ้ำเป็นเผ่านพันธุ์สุดท้ายที่ได้รับการยอมรับจากสหพันธรัฐ ทำให้แฟรี่ถ้ำจะให้ความสำคัญกับความรู้สึกมากกว่าเหตุผล การกระทำของยูเรลเป็นตัวอย่างดีในเรื่องนี้ มันชัดเจนมากว่าเธอได้มาที่นี่เพราะความอยากรู้อยากเห็นของเธอมากกว่าการที่จะมาจับตามองพวกเขา
ซอลจีฮูได้ตัดสินใจที่จะใช้โอกาสนี้ ยูเรลไม่ใช่แฟรี่ธรรมดาๆ แต่เธอเป็นแม่ทัพแฟรี่ที่่คอยดูแลทั้งเผ่าพันธุ์ การสร้างความสัมพันธ์กับเธอก็ไม่ใช่เรื่องที่แยเลย
‘ทำยังไงดีนะ?’
หลังจากครุ่นคิดกับตัวเองแล้ว ซอลจีฮูก็ได้ตัดสินใจที่จะใช้มื้อเย็นโชว์ฝีมือของเขา
น่าบังเอิญที่เขามีวัตถุดิบดีๆมากมายที่ได้พกมาด้วยในตอนที่กลับไปที่โลกคราวก่อน
‘แค่ราเมนคงไม่พอ’
เขาได้ยิ้มออกมาพร้อมกับหยิบเส้นก๋วยเตี๋ยวออกมาจากกระเป๋า
หลังจากหั่นเนื้อโรยเกลือบางๆ ทอดไข่ และจากนั้นก็สับเห็ดกับบวบแล้ว ซอลจีฮูก็ต้มเส้นบะหมี่ให้สุก ก่อนที่จะย้ายมาที่ชามเปล่า และตกแต่งหน้าด้วยผักต่างๆ
จากนั้นเขาก็เทน้ำซุปที่ปรุงด้วยซีอิ้ว สาหร่าย หอม และไวน์ข้าวกลั่น สุดท้ายเมื่อเขาได้ใส่เม็ดงาบดที่ผสมกับเกลือและกิมจิลงไป ก๋ว