้วของเขาได้ขมวดขึ้น และเริ่มมองดูใบหน้าของสิ่งที่กำลังสะอื้นออกมาอยู่
อย่างแรกเลยมันดูเหมือนจะสูงประมาณ 30-40 เซนติเมตร ตัดสินจากมือเท้าเล็กๆน่ารักแล้ว มันคงเป็นเด็กอย่างไม่ต้องสงสัยเลย
ปัญหาก็คือตรงนี้
“บ้าอะไรเนี้ย?”
โชฮงได้โพล่งออกมาราวกับเธอหมดความสนใจ จากนั้นก็เดินเข้าไป
“คุณโชฮง! เดี๋ยวก่อน! อย่าเพิ่งเดินเข้าไป…!”
เทเรซ่าได้หยุดโชฮงเอาไว้ แต่ว่าโชฮงก็ยังคงเดินต่อไป เด็กสาวที่ครางออกมาคงจะรู้สึกถึงโชฮงที่กำลังเขาใกล้ทำให้เธอหันกลับมามองอย่างตกใจ
“มะ มนุษย์! ที่นี่ก็ด้วย…!”
ความสิ้นหวังได้ฉายชัดออกมาบนดวงตาเล็กๆของเด็กน้อย
“มะ ไม่…!”
เด็กน้อยได้ตะเกียดตะกายพยายามหนีไปให้มากที่สุด
‘เธอแค่ลุกขึ้นมาแล้วก็วิ่งหนีไปไม่ได้หรอ?’
เธอคงจะตกใจมากจนคิดอะไรไม่ออกสินะ เด็กสาวดูน่าสงสารมากๆ แต่ว่าโชฮงก็มองกลับไปอย่างไม่สนใจ หลังจากมองดูใบหน้ากับก้นของเด็กสาวแล้วก็มีแสงสว่างออกมาจากตาของเธอ
“ฮ่าห์! หูกับหาง?”
ใช่แล้วสิ่งที่ทำให้ทุกๆคนตกใจก็คือเด็กสาวนั้นมีหูที่ปกคลุมไปด้วยขมนุ่มๆ และหางฟูฟ่องที่ติดอยู่กับกางเกงของเธอ
“ไอหย๊า~ ใครจะไปคิดกันล่ะว่าฉันจะได้มาเห็นมนุษย์สัตว์ที่นี่?”
โชฮงได้อุทานออกมาอย่างตื่นเต้นก่อนจะจับเด็กที่กำลังตะเกียกตะกายขึ้นมา
“หวาาาา! หวาาาาาา!”
เด็กสาวมนุษย์สัตว์ที่กำลังตัวสั่นด้วยความกลัวได้ถูกยกขาลอยขึ้นมา
“อ๊า อยู่นิ่งๆสิ!”
เพราะว่าเด็กสาวได้ต่อต้านแรงกว่าที่เธอคิดเอา
