บทที่ 208 – ล่าทาส (2)
หลังจากค่อยๆลืมตาขึ้นมาแล้ว มาเรียก็ดูจะสับสนมากๆ
เธอได้มองไปรอบๆห้องอย่างตื่นตัวเหมือนกับเด็กที่เพิ่งตื่นมาจากฝันร้าย
“อย่าบอกนะว่า… ฉันทำมันไปอีกแล้ว…?”
เธอได้หยุดจ้องไปที่เศษแก้วที่แตกละเอียดก่อนที่จะเริ่มสะอื้นออกมา
มันไม่มีน้ำตาไหลออกมาจากตาของเธอ
แต่ว่ามาเรียก็ได้ร้องออกมาอย่างโศกเศร้าในอ้อมกอดของซอลจีฮู ในเวลาเดียวกันเธอก็ยังคงไม่ปล่อยมือซ้ายของเขาที่ถือไม้กางเขนเอาไว้
“คุณมาเรีย…”
ซอลจีฮูได้ลูบหลังเธอด้วยสีหน้าแปลกๆ
จู่ๆก็ชะกระตุก สงบลง แล้วตอนนี้ก็ร้องไห้
ในตอนแรกที่ได้ยินว่าเธอบ้าไปเขาก็ค่อนข้างจะสงสัยอยู่ แต่ว่าในตอนนี้เมื่อได้เห็นอะไรแปลกๆในหัวของเธอ เธอก็คงจะเกิดแผลใจขึ้นหลังจากต้องผ่านประสบการณ์เฉียดตายในระหว่างสงครามก็ได้
ซอลจีฮููที่เข้าใจในสถานการณ์ของเธอผิดไปเอง ได้ยิ่งรู้สึกผิดยิ่งกว่าเดิม
ไม่นานนักมาเรียก็หยุดร้องไห้ และเช็ดน้ำตาออกไป
แต่ก็เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียวออกมา
“ขอโทษนะ… ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นพี่ชาย…”
“เกิดอะไรขึ้น? นี่คุณฝันร้ายงั้นหรอ?”
เมื่อได้เห็นถึงความกังวลของเขา มาเรียก็ค่อยๆส่ายหัวออกมา
“ฉันไม่รู้… บางทีฉันก็อาจจะกำลังฝัน… หรือไม่ก็เห็นภาพหลอน…”
‘พระเจ้า!’
ซอลจีฮูได้อ้าปากค้างออกมา เธอหนักถึงขั้นนี้แล้วงั้นหรอ นี่มันไม่ตลกแล้ว
“ปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว คุณมาเรียยืนขึ้น คุณต้องได้รับการรักษา…!”
“ไม่! ไม่ได้”
มาเรีย
