เจ้ามากมายถึงขนาดเงินสี่พันตำลึงทองไม่สามารถใช้ให้ผ่านหน้าหนาวนี้ไปได้เลยอย่างนั้นหรือถ้าอย่างนั้นก็ช่างน่าสงสารยิ่ง” ชายชราลูบเครายาวของตนทอดถอนใจในขณะกล่าว
หลังจบคำของเขาเหล่าพี่น้องต่างสายเลือดทั้งสามยกเว้นแต่ยงฮ่าวกับอานเจิงผู้ไม่รู้มูลค่าเงินต่างอ้าปากตาค้างพร้อมกัน“ท่านปู่! ข้าไม่ต่อท่านแล้วข้ายินดีขายราคาตามที่ท่านให้มาเลยเจ้าค่ะ” กว่าคำพูดนี้จะหลุดออกจากปากของเด็กหญิงชายชราก็เกือบถอดใจเสียแล้ว“เจ้ายินดีขายให้ข้าจริงหรือแม่หนู” ชายชราย้อนถามอย่างดีใจ251
“เจ้าค่ะ ข้าขายให้ท่าน และนับต่อจากนี้เมื่อไหร่ที่ข้ามีสมุนไพร ข้าก็จะนึกถึงท่านเป็นคนแรก” คำกล่าวของเด็กหญิงยิ่งนำพาความยินดีมาให้กับทั้งชายชราและหลงจู๊เป็นอย่างยิ่ง“หากเป็นดั่งที่เจ้าว่าโรงหมอแห่งนี้ก็ถือว่าโชคดีแล้ว”ชายชราเผลอพูดในเรื่องของตนออกมาอย่างคลายความกังวล“ท่านปู่หมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ” อันอันไม่ปล่อยผ่านเพราะนางอยากสนับสนุนโรงหมอที่เปิดรักษาคนยากจนแห่งนี้“ข้าไม่ปิดบังเจ้า โรงหมอแห่งนี้ข้าเปิดมาได้กว่าสิบปีแล้วในตอนนั้นข้าเดินทางเร่ร่อนมาจนถึงเมืองแห่งนี้เห็นผู้คนเจ็บป่วยมาก ข้าก็เลยใช้เงินที่มีเปิดโรงหมอขึ้นในตอนนั้นสมุนไพรในป่ายังพอหาได้อีกทั้งสมุนไพรบางอย่างข้าก็ปลูกเอง แต่แล้วก็ไม่รู้ว่าเมืองนี้เกิดอาเพศอันใดขึ้น สมุนไพรในป่าเริ่มหายาก นํ้ารอบตัวเมืองก็น้อยทำให้ถูกทางการจำกัดการใช้นํ้า ครอบครัวไหนพอมีฐาน
